Í upp­hafi Sakn­að­arilms segir sögu­konan Elísabet frá því þegar hún býður móður sinni í sunnu­dagslæri, en mat­ar­boðið endar með ósköpum. Kvöldið áður hefur dóttirin verið í sjón­varps­við­tali og móð­irin gagn­rýnir hana fyrir að hafa ekki talað rétta íslensku. Henni finnst hún líka hafa sagt of mikið, sagt rangt frá og hún er ósátt við hvaða orð hún valdi að nota. Þessar sam­ræður mæðgn­anna um það sem sagt er, hvaða orð eru notuð og ekki notuð enda með því að krabba­meins­sjúk móð­irin rýkur grát­andi á dyr.

*

Í hvers konar sjálfs­vinnu er fólki ráð­lagt að „setja orð á til­finn­ingar sínar“. Þá er víst auð­veld­ara að bera kennsl á þær, greina á milli þeirra og fást við þær. Elísabet Jök­uls­dóttir er líka mjög upp­tekin af orð­unum. Hvaða orð eru sögð, ósögð og hvernig fólk notar orðin. Bókin Hvaða ferða­lag er á þér? (2019) er flæði orða og orða­til­tækja sem móðir …