Margar af eft­ir­minni­leg­ustu stundum lífs míns hafa, hingað til, skotið óvænt upp koll­inum og tengj­ast tón­leikum sem ég hef ekki náð að kaupa miða á en hefur áskotn­ast aðgangur að dýrð­inni með stuttum fyr­ir­vara. Þetta hafa verið miðar sem hafa flögrað um án eig­anda og ratað til mín.

 Það gerð­ist í októ­ber árið 2011 þegar ég sá Sinead O'Connor spila í Frí­kirkj­unni. Það gerð­ist í nóv­em­ber 2015 þegar John Grant spil­aði í Hörpu I wanted to change the world But I could not even change my underwear. Líka þegar ég sá Patti Smith á Kexinu árið 2011. Þá var band skylm­ing­ar­þrælsins nýsjá­lenska, Russell Crowe, að spila og Patti Smith var leynig­estur. Hún birt­ist á svið­inu þegar Crowe og félagar voru búnir að spila nokkur lög og söng Because the night.

Ég stóð svo nálægt Patti Smith þetta kvöld að ég hefði getað fléttað á henni hárið …