Sveittur í gegnum gallabuxurnar í hálfa öld

Þegar Bruce Springsteen fer útaf tón­leika­svið­inu þá er hann yfir­leitt renn­andi sveittur í gegnum galla­bux­urnar.

Oftar en ekki teygj­ast tón­leikar hans fram yfir þrjá klukku­tíma.

Hann stígur á svið og hálf­lekur svo útaf því, örmagna, eftir að hafa gefið allt sitt og meira til í verk­efnið það kvöldið.

Svona hefur þetta verið hjá Bruce - “The Boss” - Springsteen, alveg frá því hann hóf að spila á sviði á litlum stöðum í New Jersey.

Hann hóf feril sinn 15 ára og hefur unnið fyrir sér sem tón­list­ar­maður síðan. Hann varð sjö­tugur 23. sept­em­ber síð­ast­lið­inn. Hann er einn af risum dæg­ur­lagatón­list­ar­innar í heim­inum og er einn þeirra sem hefur rutt braut­ina og búið til nýja sam­hliða. Það er helst jafn­aldri hans Billy Joel sem hægt er að stilla upp sem við­líka áhrifa­valdi. Hann var á leið­inni í fló­ann, eins og skrifað var um á sjö­tugs­af­mæli hans, á þessum vett­vangi.

Það er auð­velt að hrósa Bruce fyrir hans ein­staka fram­lag til tón­list­ar­innar, en áhrif hans á banda­ríska þjóð­ar­sjál eru djúp­stæð. Lögin hans fjalla um hvers­dags­leg vanda­mál oftar en ekki, sem almenn­ingur í Banda­ríkj­unum hefur alltaf tengt við. Vegna þess hve þetta er vel gert og af mik­illi ein­lægni þá nær þetta til fólks alls staðar í heim­inum.

Smellir hans eru ekki aðal­at­riðið heldur miklu frekar heið­ar­leik­inn og ein­urðin.

Text­arnir eru oft ein­faldar frá­sagnir af hvers­dags­legu lífi fólks, draumum þeirra, sorgum og spurn­ingum um lífið og til­ver­una.

Að mínu mati hefur Bruce varla stigið feil­spor allan sinn feril. En þegar hann birt­ist með hljóm­sveit sinni - The E Street Band - í Capital Theatre í New Jersey, 20. sept­em­ber 1978, þá var ljóst að þarna var eng­inn venju­legur hæfi­leika­maður á ferð­inni. Hljóm­sveitin frá­bær, og magn­aðir tón­leikar sem hún færði fram þetta kvöld fyrir áhorf­endur.

Upptakan af tón­leik­unum er einn af hápunktum ein­staks fer­ils þessa magn­aða lista­manns.

Þegar einn af helstu sam­starfs­mönnum Bruce, Clarence Clemons, sem lést 2011, stígur inn á sviðið í hinu frá­bæra Jungl­eland, og byrjar að öskra í gegnum sax­ó­fón­inn (3:42) - þá verða til galdrar.