Ótti og grátur eftir störf á farfuglaheimili á Selfossi

tár­unum aftur. Hún og Gabriela Mozejko, vin­kona hennar frá heima­land­inu, voru komnar á skrif­stofu stétt­ar­fé­lags­ins Bárunnar, og hún fór að gráta. Hún vissi að Gabriela væri jafn nið­ur­brotin, en hún fann enn nægan styrk til að halda uppi grímu sinni og sitja bein í baki. „Við erum að vinna meira en var aug­lýst, 11–12 tíma á dag í stað 10,“ sagði Dagmara á þessum fundi. „Stundum fáum við engan frí­dag alla vik­una og við vinnum allar helg­arnar.“

Maðurinn sem sat and­spænis þeim, Hjalti Tómasson, var orð­inn vanur því að sjá ungar stúlkur brotna niður fyrir framan sig — stúlkur sem voru fjarri heima­landi sínu, höfðu ekk­ert bak­land, og áttu engan að — og þurfa að gegna hlut­verki sál­fræð­ings jafn­hliða stétt­ar­fé­lags­full­trúa. „Þær voru skít­hræddar við hann og sögð­ust trúa honum til alls,“ segir Hjalti.