Á síðastliðnum árum hefur Rósa Ómarsdóttir skapað sér sérstöðu í íslensku sviðslistasenunni. Hún vinnur á mörkum listforma en dansinn er frumefnið. Síðasta stóra verkefni hennar var Molta sem sýnd var í Gerðarsafni fyrir tveimur árum. Sýningin var tilnefnd til Grímuverðlauna árið 2024 sem sýning ársins og Rósa hreppti verðlaunin sem danshöfundur ársins. Í Moltu beindi hún augum sínum að náttúrunni, moldinni og rótinni. Í Sérstæðunni leysir hún upp öll formföst efni og leiðir áhorfendur inn í óravíddir alheimsins og kjarna manneskjunnar.

En líkt og með önnur verk Rósu þá er ekki allt sem það sýnist. Samkvæmt lýsingu á Sérstæðunni stígur Inga Huld Hákonardóttir inn í hlutverk Veru sem syngur „um tilvist sína eftir að hafa yfirgefið líkamann og hlaðið sér upp á alnetið.“ Þar lifir Vera einungis sem rafslóði af hugsunum, minningum og tilfinningum. Inga Huld hefur sterka nærveru á leiksviðinu, sem þakið er vatni og umkringt myrkri, og gefur …