Alkunna er að Spán­verjar lögðu undir sig alla Mið- og Suður-Ameríku strax í kjöl­far landa­funda þeirra um 1500, nema hvað Portú­galir réðu Brasilíu og Bretar, Frakkar, Hol­lend­ingar og jafn­vel Danir réðu ýmsum eyjum Karí­ba­hafs.

Eitt hér­aða þeirra var Venes­ú­ela sem varð svo einna fyrst þeirra til að lýsa yfir sjálf­stæði frá Spán­verjum í upp­hafi 19. aldar og fullt sjálf­stæði var fengið um 1830. Hin nýfrjálsu ríki rómönsku Ameríku hugð­ust koma á frjáls­lyndum lýð­ræð­is­ríkjum að hætti nágranna síns í norðri, Banda­ríkj­anna, en af ýmsum ástæðum náði lýð­ræði ekki að skjóta þar djúpum rótum.

Venes­ú­ela var næstu hálfa aðra öld­ina leiksoppur valda­mik­illa her­for­ingja, ein­ræð­is­herra og auð­ugra land­eig­enda. Þeir rök­uðu að sér auð­æfum, ekki síst eftir að í ljós kom upp úr 1910 að gríð­ar­legar olíu­lindir voru í land­inu, og sátu yfir hlut alþýð­unnar sem mátti sætta sig við mikla fátækt og oft harð­neskju­leg mann­rétt­inda­brot.

Sádi-Venesúela

Árið 1958 varð breyt­ing á. Þá …