Ég heiti Lísa og við erum á kvenna­heim­il­inu Hall­veig­ar­stöðum. Ég var að klára að sópa lauf sem fuku hérna inn, ég er hús­vörður hér, meðal ann­ars. Ég man ekki hversu lengi ég hef verið hús­vörður, Covid-far­ald­ur­inn hefur aðeins skemmt tíma­skynið mitt. En jæja, það var nú þegar skemmt. Það kemur í bylgjum, hvort það er mikið eða lítið að gera. Ég sinni þessu með­fram skóla og annarri vinnu, fyrir og eftir vinnu. Ég er ekki virk í félags­starf­inu hérna en það er gaman að fylgj­ast með því. Konur af erlendum upp­runa hitt­ast stundum hérna á kvöldin, það er gaman að fylgj­ast með því. 

Ég er að læra tal­meina­fræði. Það er svo margt áhuga­vert við tal­meina­fræði, eins og óhefð­bundnar tjá­skipta­leiðir, til dæmis ef ein­stak­lingur getur ekki tjáð sig með rödd­inni eða í tal­formi. Ég myndi klár­lega segja að það væri eitt það áhuga­verð­asta, að geta skilið og sett sig í spor þeirra og þar með skilið þarfir þeirra og reynt að hjálpa þeim út frá því.

Síðustu daga hefur verið mér efst í huga að reyna að kom­ast fram hjá skamm­deg­is­þung­lynd­inu. Ég sé að það er að koma. Kannski ekki þung­lyndi beint, en þessi leið­inda­til­finn­ing sem kemur með skamm­deg­inu. Ég er búin að vera að vinna í að taka D-vítamín og að hreyfa mig til að sporna gegn því.

Í jan­úar árið 2022 var í fyrsta skipti sem mér leið vel í myrkr­inu þar sem ég byrj­aði þá að stunda sund. Að labba að laug­inni, fara ofan í, fara upp úr og ganga heim og fá mér kakó. Þetta er eitt­hvað það besta sem ég hef upp­lifað. Nú verður þetta árleg hefð í myrkr­inu. 

Það voru frekar mörg lítil augna­blik sem breyttu lífi mínu og að setja mig í for­gang var fyrsta skrefið. Að setja sig í for­gang er að muna að mörk eru mik­il­væg og að slæmar hugs­anir og til­finn­ingar eru í lagi og þýða ekki að maður sjálfur sé ömur­legur. Það er alltaf ein­hver ástæða fyrir þessu og maður á frekar að horfa á hana en á mann sjálfan. Að fara í sund er að setja sig í for­gang. Kakó, halló, for­gangur!