Siluðust áfram í óveðrinu þegar kirkjuklukkurnar hringdu inn jólin

Ég myndi segja að ég sé mikið jóla­barn, enda eigum við bræður báðir afmæli í des­em­ber. Ég skreyti ekki mikið því heim­ilið mitt er þar sem ferða­taskan er, en ég á lítið jóla­tré úr Ilvu sem ég set upp og er þar með búinn að skreyta. 

Jól æsku minnar voru alltaf eft­ir­minni­leg, en fyrstu jólin með mann­inum mínum eru senni­lega þau eft­ir­minni­leg­ustu. Þetta var árið 2004 og ég var að vinna í Blóma­vali í Sigtúni á aðfanga­dag. Rétt fyrir lokun fór ég að tala við kollega minn sem seldi jóla­tré og spurði hvort hann ætti eftir ein­hverja furu. Hann sýndi mér þau tvö tré sem voru óseld, því þau voru þannig í útliti að það vildi eng­inn kaupa þau. Ég tók annað og tróð í bíl­inn minn, Fiat Multipla. 

Ég og mað­ur­inn minn keyrðum svo í Úthlíð, þar sem hann hafði aðgang að bústað í gegnum vinn­una. Á leið­inni lentum við í alveg band­brjál­uðu veðri. Við hlust­uðum á kirkju­klukk­urnar hringja inn jólin á RÚV ein­hvers staðar við Laug­ar­vatn, en frá Apavatni vorum við heila tvo tíma að keyra að Úthlíð. 

Þegar við komumst loks í sum­ar­bú­staða­byggð­ina fest­umst við í brekku. Í einum öðrum bústað var fólk og fyrir algjöra til­viljun gat það séð okkur. Maður kom út til að hjálpa okkur að losa bíl­inn og ýta. Án hans hjálpar hefðum við varið jól­unum í bílnum.

Þegar við vorum komnir inn var þetta allt mjög rólegt og hóg­vært hjá okkur. Við skreyttum tréð sem eng­inn vildi, borð­uðum osta og eitt­hvert smá kjöt en ekk­ert heitt og end­uðum ævin­týrið í heitum potti.