Ljóðsaga Krist­jáns Hrafns Guð­munds­sonar, Vöggu­dýra­bær, kemur beint inn í umræðu um Vöggu­stof­urnar alræmdu sem reknar voru á síð­ari hluta 20. aldar í Reykja­vík í þeim til­gangi að fóstra börn ein­stæðra mæðra svo þær gætu stundað launa­vinnu. Nefnd sem Reykja­vík­ur­borg setti á fót til að rann­saka starf­sem­ina komst að þeirri nið­ur­stöðu að börnin hafi sætt illri með­ferð á vöggu­stof­unum en reyndar þurfti ekki nefnd til, því sjálf höfðu mörg þeirra barna sem þarna dvöldu – og mæður þeirra – borið vitni um til­finn­inga­lega van­rækslu og grimmd­ar­legan aðskilnað barna frá móður sem skildu eftir sig óaf­má­an­leg spor.

Höfundur til­einkar móður sinni og ömmu ljóð­sög­una og ljóst er að þær mæðgur eru meðal fórn­ar­lamba slíkrar stofn­unar þótt engin gögn finn­ist lengur um tveggja ára dvöl móð­ur­innar; hún er „eyða í gögnum stjórn­valda“ og við fyr­ir­spurn berst um síðir svarið: „mál­inu hefur verið lokað“.

„Vagga ber í sér merk­ing­una líf. Von. Framtíð. …