„Lifðu líf­inu líkt og hver dagur sé þinn síð­asti. Lærðu líkt og þú lifir að eilífu.“ Þessa lífs­speki til­eink­aði 17 ára Amanda Riley sér við útskrift úr mennta­skóla, en til­vitn­un­ina má finna við mynd af henni í árbók­inni. Um tíu árum seinna var hún orðin eig­in­kona og móðir í Kali­forníu sem fer reglu­lega í kirkju. Hún er félags­lynd og bloggar um lífið og til­ver­una. En dagar hennar verða brátt taldir. Hún er með 4. stigs krabba­mein og fjallar ítar­lega um það á blogg­inu sínu. 

Eða hvað? Í hlað­varp­inu Scamanda er fjallað um blekk­ing­ar­leik og stór­felld fjár­svik Amöndu. Það er óþarfi að gefa of mikið upp um í hverju svikin fel­ast nákvæm­lega, það skýrist fljótt við fyrstu hlustun. Rann­sókn­ar­blaða­mað­ur­inn Charlie Webster varði fimm árum í að skoða mál Amöndu. Í þátt­unum rýnir hún í blogg­færslur hennar, krafta­verka­barnið sem átti að sigra krabba­meinið, að ógleymdri bón­us­dótt­ur­inni. Einnig er rætt við sam­ferða­fólk hennar sem lýsir henni meðal ann­ars sem „ótrú­lega trú­verð­ugri“. 

Svik og prettir virð­ast falla vel í kramið um þessar mundir en Scamanda er dæmi um fjöl­mörg hlað­vörp þar sem ein­hvers konar svik gegna stóru hlut­verki. Þar er vert að minn­ast á The Dropout, Believe in Magic og A very British Cult. Scamanda gefur þeim lítið eftir og það er því til­valið að hafa svik sem þema í hlað­varps­hlustun sum­ars­ins.