Því var almennt tekið af ánægju þegar til­kynnt var nú í haust að franski rit­höf­und­ur­inn Annie Ernaux hlyti Nóbels­verð­launin í bók­menntum 2022. Ernaux (f. 1940) nýtur enda virð­ingar fyrir verk sín sem dansa á mörkum skáld­skapar og ævi­sagna en ein­stakt lag hennar á að vinna með hið per­sónu­lega minni var einmitt til­tekið í rök­stuðn­ingi dóm­nefndar. Í bók­inni Stað­ur­inn, sem kom út á íslensku síð­ast­liðið vor í þýð­ingu Rutar Ing­ólfs­dóttur og var nýverið end­ur­prentuð, krist­all­ast öll sterk­ustu höf­und­ar­ein­kenni Ernaux. Þessi stutta en inni­halds­ríka saga sem fyrst kom út á frum­mál­inu 1983 er byggð á lífs­hlaupi föður höf­undar og hverf­ist auk þess um tengsl föður og dóttur. Einkar fín­legum dráttum dregur Ernaux upp mynd af hæg­látum manni og feðgina­sam­bandi sem gliðnar um leið og kyn­slóða- og stétta­bilið eykst.

Konan sem segir okkur sög­una er með­vituð um eigið hlut­verk og glímuna við að koma slíkri frá­sögn til skila, þá list að stað­setja sig …