Hamingjan er andartakið sem kemur þér fullkomlega að óvörum

Helga Rakel Rafnsdóttir

kvikmyndagerðarkona

„Ham­ingjan er hál sem áll, hún er fall­völt og hverful og kannski er hún ekki til. Kannski er ham­ingju­hug­takið grunn­hyggið og tví­vítt, eitt­hvað sem við förum í fleipur með. Kannski er ham­ingju­hug­takið mis­skiln­ingur. Kannski er ham­ingju­hug­takið gildra, syk­ur­húðuð sölu­vara sem nærir tómið innra með okkur og fyllir okkur óseðj­andi löngun í meira. Kannski er ham­ingjan nornin í ævin­týr­inu um Hans og Grétu, norn sem lokkar okkur til sín með sæl­gæti til þess að fita okkur svo að hún geti étið okkur. Og kannski snúum við ekki á ham­ingj­una fyrr en okkur hefur tek­ist að lokka hana inn í bak­ara­ofn og læsa hana þar inni. Þá loks­ins erum við frjáls og getum snúið okkur í hina átt­ina, í átt að villtum skóg­inum, í átt að frels­inu frá því að vera sífellt að leita ham­ingj­unnar.“

Soffía Bjarnadóttir

rithöfundur

„Ég hef hugsað um ham­ingj­una og hún stundum vaf­ist fyrir mér. Ég hef talað við hana og beðið hana um að vera vin­kona mín. Ég gef henni kaffi á morgn­ana, það finnst henni gott. Hún er oft með mér, skrifar, val­hoppar eða fer í mynda­styttu­leik. Þegar ég finn hana ekki þá bíð ég bara róleg því ég veit hún þarf stundum að hvíla sig. Stundum er hún spangólandi og stundum þögul. Henni finnst gott að synda í sjónum, þá heyri ég hana mala. Kannski er hún köttur, kannski auga­steinn sem þekkir leynd­ar­dóma. Kannski er hún hlátur, tón­list, kvik­mynd, kannski kerta­ljós í rökkri, fyr­ir­gefn­ing, fæð­ing. Kannski er hún hús, kannski vöðvi sem þarf að æfa, kannski ást, kannski mildi, matur í ísskáp, kannski fjall, flug­vél, guð. Kannski er hún ilm­andi jurt, sorg­legt ljóð, snjó­koma í sundi, bleikur kjóll, rautt nagla­lakk, kannski faðm­lag, feg­urð, traust, kannski mann­eskja, eld­gos, umbreyt­ing, tár. Ég veit hún er að eiga heima, er þakk­læti og magískur vinur. Ég elska ham­ingju mína og reyni að passa hana alveg eins og hún passar mig.“ 

Mynd: b'SIGURJON RAGNAR'

Friðgeir Einarsson

rithöfundur og sviðslistamaður

„Í gær­kvöldi, þegar við vorum að vaska upp, spurði ég kon­una mína hvernig henni fynd­ist að ég ætti að koma mér hjá því að svara þess­ari spurn­ingu í Stundina: Hvað er ham­ingjan í huga þínum? Hvort ég ætti að segja það hreint út að það væri ein­hvers konar masterklassi í kald­hæðni að ég færi að segja öðru fólki eitt­hvað um ham­ingj­una – eða hvort ég ætti að ljúga mig út úr þessu, segj­ast ekki hafa tíma, hvort það væri kannski síður dramat­ískt. Konan mín spurði af hverju ég hefði tekið þetta að mér. Ég sagð­ist ekki vera alveg viss, að ég hefði haldið að ég myndi finna eitt­hvað út úr þessu. Við kláruðum upp­vaskið í þögn en það lá í loft­inu að frekar en að víkja mér undan þyrfti ég einmitt að gefa þess­ari spurn­ingu meiri gaum.“ 

Mynd: b'Fartein Rudjord'

Halldór Guðmundsson

rithöfundur

„Ham­ingjan er and­ar­takið sem kemur þér full­kom­lega að óvörum og þú vilt að vari. Hún er eins og flóð­bylgja úr óvæntri átt sem hrífur þig með sér á stað sem þig grun­aði ekki að væri til og fjarar síðan út jafn­skjótt. Ham­ingjan er ekki verð­skulduð og það er ekki hægt að vinna sér inn fyrir henni, hún er ekki venju­leg vellíðan og hún er ekki góður grautur sem hægt er að fá upp­skrift að. Kannski er hún sælu­til­finn­ingin sem vaknar með fang­anum sem hefur óvart sest á teikni­bólu í vagn­inum sem á að flytja hann til aftöku þegar hann nær að færa sig um einn rass, svo ég vitni í norska skáldið Hamsun. Ham­ingjan er lífið.“

Silja Hrund Barkardóttir

framhaldsskólakennari, rithöfundur og kvikmyndagerðarkona

„Ham­ingjan er bros, snert­ing, koss, faðm­lag, augna­tillit, orð hvísluð í eyra, þögn, kyrrð og hávaði. Í ham­ingj­unni leyn­ist djúp­stæð sorg því augna­blikið er fall­valt þótt það sé litað gleði. Það að vera ham­ingju­samur er með­vituð ákvörðun þótt vissu­lega læð­ist ham­ingjan oft upp að manni hljóðum fótum eða með skelli sem grípur óvænt. Á sama tíma er ham­ingjan djúp, innri vissa sem er algjör og sam­felld. Ég þarf með­vitað að rækta ham­ingj­una alla daga vegna þess að geri ég það ekki er hætt við að ég missi sjónar á henni, missi hana úr greipum mér, telji að hún búi hjá öðrum en sjálfri mér og vilji ekki kíkja við í heim­sókn.“