Áður en Dóra Ein­ars­dóttir leik­mynda- og bún­inga­höf­undur fór til náms í Berlín í Þýska­landi 1974 starf­aði hún í tvö ár sem flug­freyja hjá Flug­fé­lagi Íslands. Í eitt skiptið var flogið til Osló og sat hún síðan mest alla leið­ina til Íslands með hvít­voð­ung í fang­inu sem íslensk hjón voru að ætt­leiða.

„Barnið grét mikið og tal­aði ég við það og söng á lágum nótum. Einnig fór ég með öll ljóðin sem ég kunni úr bláu skóla­ljóð­unum og komst barnið í ró.

Í komusalnum í gömlu flug­stöðv­ar­bygg­ing­unni á Kefla­vík­ur­flug­velli var risa­stór gluggi þar sem komu­far­þegar og við í áhöfn­inni sáum fram á gang þá sem voru að taka á móti far­þegum. Ég fékk strax augn­kontakt við ungt par hinum megin við glerið og var konan grát­andi og mjög spennt. Toll­ar­arnir vís­uðu okkur inn í lítið her­bergi og var náð í parið.

„Konan var grát­andi og mjög spennt“

Ljós­móðir er í mínum …