Við reynum að líta á björtu hlið­arnar, horfa á það góða sem á eftir að koma út úr þessu öllu saman. Ég trúi því að það verði aðeins rólegra yfir líf­inu þegar þetta er afstaðið, veiran hægi á okkur. Við eigum eftir að læra að við þurfum ekki alltaf að vera að gera sautján hluti í einu, að vera með 35 áhuga­mál og alltaf á fullu, frá sjö til níu á kvöldin. 

Á meðan allt er eðli­legt tekur maður ekki einu sinni eftir því að allt er á yfir­snún­ingi. Kannski að veiran núll­stilli okkur? Ég er nokkuð viss um að hún eigi eftir að gera það. Eftir veiruna kunni fleiri að meta allt þetta ein­falda sem okkur þótti áður sjálf­sagt. Að gera ekki neitt, að vera úti í nátt­úr­unni, að vera með fjöl­skyldu sinni og nánum vinum, fólk­inu sínu. 

Þriggja ára sonur minn kann að meta þetta. Hann fer í …