ó, hve hann hefir eftir þráð að líta

ást­ar­land sitt með tign­ar­fald­inn hvíta.

Þessar ljóð­línur Jónasar Hall­gríms­sonar standa sem ein­kunn­ar­orð fremst í ljóða­bók Stein­unnar Sig­urð­ar­dóttur, Dimmumót. Les­and­inn skynjar strax sterkan treg­ann í þessum hend­ingum skálds­ins sem hefur dvalið langt frá ást­ar­landi sínu, sem og gleð­ina sem fyllir brjóstið þegar það lítur tign­ar­fald­inn hvíta, jökul­inn – lands­ins mestu prýði. Treginn er líka það grunn­stef sem sterkast hljómar í nýju ljóða­bók Stein­unnar, sem og kvíð­inn fyrir því sem virð­ist óhjá­kvæmi­legt; bráðnun jök­uls­ins vegna ham­fara­hlýn­unar af manna völdum. Dimmu­mótum mætti því lýsa sem trega­ljóði – elegíu – enda lýtur verkið mörgum helstu ein­kennum þeirrar bók­mennta­greinar þótt „brag­ar­hátt­ur­inn“ sé nútíma­legur og framar öðru Stein­unnar-legur, eins og sjá má á upp­haf­slínum fyrsta ljóðs­ins: „Það …