Hildur Þórðardóttir: „Ég er nýja Ísland“

Í des­em­ber árið 1967 fædd­ist í Reykja­vík Hildur Bjarna­dóttir, boga­maður. „Pabbi minn er lista­maður. Alvörupabbi minn. Bjarni H. Þór­ar­ins­son heitir hann.“ Móðir hennar var ung þegar hún eign­að­ist hana og bjuggu þær mæðgur hjá ömmu og afa Hildar fyrstu árin. Eftir að móðir hennar kynnt­ist svo Þórði Jónssyni, fóst­ur­föður Hildar, flutti fjöl­skyldan í Laug­arás­inn, þar sem þau bjuggu svo þar til Hildur var átta ára. Þvínæst fluttu þau í Hafn­ar­fjörð, þar sem Hildur bjó næstu átta árin, þar til hún hóf nám í Versl­un­ar­skól­anum, en þá flutti fjöl­skyldan til Reykja­víkur. „Og þá skipti ég um eft­ir­nafn. Í stað­inn fyrir að vera Bjarna­dóttir varð ég Þórð­ar­dóttir. Aðal­á­stæðan fyrir mér var að á póst­kass­anum stóð alltaf Þórður Jónsson, Björg Hanssen, svo stóð alltaf Hildur Bjarna­dóttir og svo tvær Þórð­ar­dætur, systur mínar. Mér fannst ég alltaf stinga svo í stúf, það var svo greini­legt að ég var ekki hluti af þess­ari fjöl­skyldu. Þetta er örugg­lega eitt­hvað sem margir upp­lifa sem eru svona fóst­ur­börn. Ég vildi til­heyra fjöl­skyld­unni og þess vegna ákvað ég að breyta um eft­ir­nafn. Það var ástæðan fyrir því að ég gerði þetta.“

„Þetta er svona áhuga­mál hjá mér, ekk­ert sem ég lifi eftir.“

Við það að breyta um föð­ur­nafn vill Hildur meina að hún hafi einnig breytt um per­sónu­leika. Hún hafi fram að þessu verið feimin og til baka, „en ég ákvað að hætta að vera feimin, ákvað að tala við alla. Varð bara opin mann­eskja, ákvað að opna mig.“ Ein af hugs­an­legum ástæðum þess að per­sónu­leiki hennar breytt­ist telur Hildur að megi liggja í talna­speki. „Þegar ég var Hildur Bjarna­dóttir þá var ég 3, sem er bara lokuð týpa og inni í sér. En þegar ég skipti um föð­ur­nafn varð ég 1, sem er leið­toga­tala. Ég er líka með fæð­ing­ar­töl­una 1, þannig að ég er tvö­faldur ás.“ Hún segir talna­spek­ina þó ekki vera neinn mið­punkt í sinni til­veru. „Það er bara gaman að pæla í þessu, þetta er svona áhuga­mál hjá mér, ekk­ert sem ég lifi eftir.“

Hneigðist ung til ritlistar

Uppeldi sínu lýsir Hildur sem mjög öruggu. Fjöl­skyldan hafi til dæmis haft skemmti­lega hefð á laug­ar­dags­kvöldum, þegar hún bjó til heima­til­bú­inn sjeik og horfði saman á skemmti­þátt­inn Löður. „Við köll­uðum þetta sjeik með Löðri.“

Þrátt fyrir að hafa verið verð­launuð fyrir náms­ár­angur í barna­skóla seg­ist Hildur hafa verið komin með algjört ógeð á öllu námi eftir Versló. Hún fór sem skiptinemi til Maine í Banda­ríkj­unum, sem hún vill meina að hafi ruglað aðeins í sér. „Þannig að eftir stúd­ents­próf þá var ég bara að flakka um heim­inn og prófa hitt og þetta.“

Á flakki sínu próf­aði Hildur ýmis­legt, meðal ann­ars að vinna og búa í London, auk þess sem hún lærði tísku­mark­aðs­fræði í San Diego, Kali­forníu. Eitt af því sem blund­aði þó alltaf í henni var draum­ur­inn um að vera rit­höf­undur. Hildur hafði fiktað við skriftir frá því hún var barn, þegar hún skrif­aði meðal ann­ars sögur og ævin­týri, sem hafa varð­veist. Eftir að hafa farið á flakk um heim­inn og prófað eitt og annað kom hún svo aftur heim, 26 ára gömul, og ætl­aði að vera rit­höf­undur.

Það reynd­ist þó aðeins flókn­ari heimur að kom­ast inn í en hún gerði ráð fyrir. Hildur dó þó ekki ráða­laus, frekar en fyrri dag­inn, og gekk í leik­fé­lagið Hugleik, fyrst sem leik­ari en seinna fór hún að skifa verk sem voru sett upp. „Þetta var æðis­lega skemmti­legt. Ég fór einmitt í leik­fé­lagið af því ég vildi vera að skrifa og vissi að þau væru að setja upp leik­rit sem þau hefðu skrifað sjálf. Hug­leikur er frá­bær upp­eld­is­stöð fyrir leik­skáld, alveg ein­stakt tæki­færi fyrir fólk til þess að skrifa.“ Eitt af verk­unum hennar, bað­stofu­leik­ritið Undir Hamrinum, gekk svo vel að ákveðið var að fara með það á leik­list­ar­sýn­ingu í Eist­landi. Þar voru við­tök­urnar svo góðar að hópnum var boðið að sýna það á hátíðum í Mónakó og Rúss­landi.

Þjóðleg. Hildur lærði tísku­mark­aðs­fræði í Kali­forníu.

Barn með geðröskun

En lífið var ekki ein­tómur dans á rósum eftir að Hildur kom heim. Hún gifti sig og eign­að­ist svo barn sem seinna kom í ljós að var með geð­rask­anir. „Það fór öll orkan í að sinna barn­inu. Þetta var rosa­legt. Þótt við værum tvö með aðeins eitt barn,  þá var annað okkar stans­laust með barnið og hitt var þá að vaska upp eða elda eða eitt­hvað. Hann þurfti stöðuga umönnun. Þetta var svaka­legt álag.“