„Ekki réttur skilningur“ að foreldrar hafi fjárhagslega hagsmuni af því að börnum batni ekki

Dæmi eru um að for­eldrar hafi fjár­hags­lega hags­muni af því að börn sem búa í heima­húsum nái ekki bata. Samkvæmt frétt Mbl.is kom þetta fram í máli Bjarna Bene­dikts­sonar, fjár­mála- og efna­hags­ráð­herra, á hádeg­is­fundi hjá Samtökum eldri sjálf­stæð­is­manna í gær.

Í svari við fyr­ir­spurn Stund­ar­innar segir Bjarni hins vegar að þetta sé ekki réttur skiln­ingur á orðum sínum. Hann skrifar:

„Þetta er ekki réttur skiln­ingur. Í svari við fyr­ir­spurn kom staða öryrkja til tals og fjölgun þeirra umdan­farin ár. Ég benti á að sú gagn­rýni sem fram hefur komið á barna­líf­eyri (m.a. frá Pétri heitnum Blöndal) byggir á því að for­eldrar (ekki börn) sem fara af örorku tapa honum og njóta sem laun­þegar tölu­vert minni stuðn­ings sem for­eldrar. Þetta getur skapað ranga hvata. Um þetta hefur m.a. verið rætt í nefnd um end­ur­skoðun almanna­trygg­inga.“

Í frétt Mbl.is er haft eftir Bjarna að við­ur­kenna þurfi göt í bóta­kerf­inu, auk þess sem mik­il­vægt sé að ná sam­komu­lagi við Öryrkja­banda­lagið og aðra hags­muna­að­ila um að byggja á starfs­getu­mati en ekki lækn­is­fræði­legri ör­orku sem grund­velli ör­orku­bóta. „Nefndi ráð­herr­ann ein­stak­linga sem fest­ust í gras­reyk­ing­um og tölvu­leikj­um og svæfu fram á há­degi. Í sum­um til­fell­um hefðu for­eldr­ar fjár­hags­lega hags­muni af því að börn sem byggju hjá þeim næðu ekki bata. Göt væru í kerf­inu sem menn yrðu að viður­kenna að væru til staðar,“ segir í frétt­inni. Þá kemur fram að Bjarni hafi sagt að sí­fellt fleira fólk á vinnu­aldri bygg­ði fram­færslu sína á ör­orku en ef maður seg­ði að fjölg­un ör­yrkja sé vanda­mál væri maður sak­aður um að vera upp­full­ur af mann­vonsku.

Vel­ferð­ar­ráðu­neytið birti í vik­unni upp­lýs­ingar um þróun örorku hér­lendis. Þar kemur fram að á tíma­bil­inu nóv­em­ber 2005 til nóv­em­ber 2015 fjölg­aði öryrkjum um 29%. Var mest fjölgun á ald­urs­bil­inu 65-66 ára en öryrkjum á aldr­inum 40-49 ára fjölg­aði lítið sem ekk­ert. Í yngsta hópnum, 16-19 ára, varð mikil fækkun en í nóv­em­ber 2015 voru engu að síður 156 öryrkjar í þeim hópi. „Í því sam­bandi verður að hafa hlið­sjón af því að með laga­breyt­ingu sem tók gildi 1. jan­úar 2010 mið­ast lág­marks­aldur örorku­líf­eyr­is­þega við 18 ár en var 16 ár áður,“ segir í texta ráðu­neyt­is­ins.