Það er aðeins tvennt sem íslenska þjóðin getur sam­ein­ast um þessi miss­erin: Hér er vont veður og hér er alltof dýrt að lifa. Á árunum eftir Covid hefur fast­eigna­mark­að­ur­inn nán­ast orðið að nútíma Grýlu og reglu­lega birt­ast í fjöl­miðlum hryll­ings­sögur af ungu fólki sem hefur slig­ast undan auk­inni lána­byrði og stjórn­lausum vaxta­hækk­unum. Akur­eyr­ingar hafa ekki farið var­hluta af þessu en birt­ing­ar­myndir þess má ann­ars vegar sjá í glæ­nýju lúxus­í­búð­unum við Pollinn stein­snar frá Sam­komu­hús­inu og hins vegar í Sam­komu­hús­inu sjálfu þar sem leik­ritið Fast­eigna­martröðin eftir litá­enska leik­skáldið Gabrielė Labanauskaitė var frum­sýnt á vegum Leik­fé­lags Akur­eyrar síð­ustu helgi. Um er að ræða fyrstu upp­setn­ingu hér­lendis á verki eftir Labanauskaitė sem þykir eitt fremsta leik­skáld Eystra­salts­ríkj­anna, en leik­stjóri verks­ins og þýð­andi er Adolf Smári Unn­ars­son sem hefur fest sig í sessi sem einn ötul­asti leik­stjóri sjálf­stæðu sviðs­lista­sen­unnar hér á landi. Eins og tit­ill­inn gefur til kynna þá talar Fast­eigna­martröðin beint inn í …