Margar leiðir hafa verið nýttar til að koma nikó­tíni inn í lík­amann, án þess að það ger­ist með bruna á tóbaki. Má þar nefna tyggjó og plástra en auk þess hafa aðrar leiðir verið próf­aðar. Sú nýjasta er senni­lega rafrettur, eða það sem yfir­leitt er kallað veip í dag­legu tali.

Þótt tyggjó og plástrar hafi virkað vel sem nikótín­stað­geng­ill þá upp­lifir reyk­inga­fólk oft þörf til að hafa eitt­hvað á milli hand­anna, í bók­staf­legum skiln­ingi, meðan það tekur þátt í félags­legum við­burðum.

Rafrettur eða veip

Rafrettur taka ekki ein­ungis á ník­ótín­þörf þeirra sem það nota heldur hefur það einnig áhrif á félags­legu hlið reyk­ing­anna. Það getur nefni­lega verið mjög erfitt að losna undan þeim vana sem fylgir því að reykja, standa með ákveðnum hópi fólks og taka þátt í umræðum dags­ins.

Veipið er til­tölu­lega nýtil­komið og upp­haf­lega var það ein­ungis hugsað sem hjálp­ar­tæki fyrir þá sem hugð­ust hætta reyk­ingum. Við fyrstu …