Jæja, mamma gamla

,,Hvernig er svo að vera gömul mamma?“ Þessa spurn­ingu fékk ég í veislu hjá vina­fólki mínu fyrir ekki svo löngu. Gömul mamma? Ég? Mig rak í rogastans og vissi ekki alveg hverju ég átti að svara. Eftir nokk­urt hik svar­aði ég: ,,Tjaa, ég er nú svo ung í anda,“ og hló svo hátt og inni­lega. Seinna um kvöldið lá ég svo and­vaka uppi í rúmi. Gömul mamma, þessi setn­ing berg­mál­aði í höfð­inu á mér og hugs­an­irnar streymdu um á ljós­hraða. Ég fór að hugsa um hversu gömul ég yrði þegar ég myndi ferma, hvort stelp­urnar mínar myndu skamm­ast sín fyrir mig þegar ég næði í þær í skól­ann, myndi ég ná að hitta barna­börnin mín? Ég rauk fram úr, vakti kærasta minn svo honum dauð­brá og reif hann fram til að ræða málin. Með stírur í augum gapti hann á mig skelf­ingu lost­inn, hann vissi ekki af hverju ég var svona móð og tauga­veikluð. Ég sett­ist rólega í sófann og sagði honum að setj­ast. Hálf­skælandi kjökraði ég því út úr mér: ,,Þegar stelp­urnar okkar verða fer­tugar, þá verð ég átt­ræð, ég verð 80 ára! Hann vissi ekki alveg hvernig hann ætti að bregð­ast við en var þó hinn allra róleg­asti, enda 8 árum yngri en ég. „Ekki vera að pæla í þessu núna, það hugsar eng­inn svona,“ sagði hann og bað um að fá að halda áfram að sofa. Af hverju gat ég ekki bara eign­ast börn þegar vin­kon­urnar komu með sín? Þær eru búnar að ferma núna. Dagarnir liðu og ég róað­ist örlítið. Ég gæti kannski heyrt í Kára Stef­áns­syni og fengið hjá honum HGH-hormón sem á að hægja á öldr­un­ar­ferl­inu, best væri að taka út allan sykur og kaupa glút­en­laust pasta. Kannski verður komin ein­hver pilla sem gefur mér auka tíu ár. Eitthvað yrði ég að gera. Það var ekki fyrr en ég hitti afa minn sem er 78 ára sem ég náði að breyta nei­kvæðum hugs­unum mínum yfir í jákvæðar. Afi sagði mér að hann hefði sjaldan verið hress­ari. Hann er á leið í sigl­ingu um Mið­jarð­ar­hafið þar sem hann ætlar að heim­sækja Napólí, skoða Sagrada Familía í Barcelona, spóka sig um á  Santor­ini og drekkja í sig sög­una í Aþenu. Afi sagði nefni­lega það sem ég þurfti að heyra: „Aldur er bara tala og það er hvernig þú lifir líf­inu sem skiptir máli, ekki í fram­tíð­inni eða for­tíð­inni, lífið er núna.“ Ég er stað­ráðin í því að njóta hvers augna­bliks og reyna eftir fremsta megni að verða eld­hress 80 ára gömul mamma.