Hvað mér liggur á hjarta, Hermann Stefánsson!

Ég vil vekja athygli á DV upp­slætti á vefnum, frá 8. jan­úar, þar sem Hermann Stef­áns­son rit­höf­undur fabúlerar um mig og list­sköpun mína. Það verður að segj­ast eins og er, að ég kann­ast ekki við sjálfan mig í þessum skrifum Hermanns S. Þetta eru ekki fögur ummæli sem hann hefur um mig og skáld­skap minn í þessum vef­upp­slætti, og mér er til efs að talað hafi verið jafn afdrátt­ar­laust niður til mín, á minni lífs­fæddri ævi. Hermann þekkir mig ekki að nokkru marki, hefur sjálf­sagt aldrei kært sig um að kynn­ast mér, en styðst greini­lega við upp­log­inn kjafta­þvætt­ing, að við­bættri súr­bland­inni eigin skoðun um per­sónu mína, sömu­leiðis reist á grunni upp­log­inna kjafta­sagna. Hermann fellst á að ég eigi að fá rit­laun, en auð­vitað var honum það nauð­ugur einn kostur, ekki hefði hann kært sig um að vera þekktur fyrir þá hroka­fullu yfir­lýs­ingu, að ég ætti engin rit­laun skilið – sem í raun getur alveg eins verið hans skoðun!  Hann hefur engar for­sendur til að leggja dóm á rit­verk mín – hann hefur ekki kynnt sér þau að neinu ráði.  Og að ég búi mig undir að gera usla á net­inu með „rugli“ er væg­ast sagt hæpin stað­hæf­ing. Hvað hann kallar rugl, er hans mál, en frómt frá sagt er ég ekki þekktur fyrir að fara með rugl á net­inu. Og þetta: „Að mér liggi eitt­hvað á hjarta“. Það er nú akkúrat það. Hermann Stef­áns­son, sem sjálf­sagt lítur á sjálfan sig sem „alvöru rit­höf­und“ sem eigi erindi við heim­inn, er þarna að gefa í skyn að mín rit­störf séu „hnútar í sál­ar­líf­inu sem ég finni mig í að höggva á“, að rit­störf mín þjóni aðeins sjálfum mér, en séu ekki það, sem hann og aðrir íslenskir „alvöru“ höf­undar séu að fást við – rit­verk sem þjóni almanna-hags­munum, ekki það sem minn skáld­skapur er, hug­fróun örvinglaðs manns. Ja, svei, segi ég nú bara! Sem leið­rétt­ingu við rang­hug­myndum Hermanns, og þeirra, sem í villu síns svima vaða um rit­störf mín, þá er skáld­skapur minn byggður fast­mót­aðri hug­mynd­fræði. Þá leyfir Hermann sér að tala um ljóða­gerð mína sem „brokk­genga“. Þessu mót­mæli ég harð­lega, brokk­gengur þýðir í íslensku máli að vera takt­laus, og það kann­ast ég ekki við í mínum ljóðum, sem þvert á móti eru í lík­ingu við takt­bundna ramm­ís­lenska hefð forn­kvæða. Ég veit ekki hvort hann hefur lesið frá­sögn­ina af lífs­hlaupi mínu „Hin hálu þrep“, en það full­yrði ég, að í þeirri bók fer fyrir meiri stíl­snilli, en hann ræður við. Mitt líf og minn skáld­skapur er ann­ars ekk­ert til að hafa að skot­spóni fyrir opnum tjöldum, ekk­ert fyrir rit­sóða að velta sér uppúr, eins og  H.S.  gefur sig út fyrir að vera, í þessum umrædda pistli á D.V. vefnum – en venju­lega er Hermann S. prúður penni, að minnsta kosti í eigin rit­verkum.