Útlendingastofnun rekur fórnarlamb mansals úr landi

„Ef þið viljið ekki hafa mig hér á landi, gefið þá dóttur minni, Mary, tæki­færi,“ segir Sunday Iserien, hæl­is­leit­andi frá Nígeríu sem flúði heima­landið vegna póli­tískra ofsókna en hann ótt­að­ist mjög um líf sitt þar. Útlend­inga­stofnun hefur ákveðið að vísa honum ásamt eig­in­kon­unni, Joy Lucky, sem einnig er frá Nígeríu, og sjö ára dóttur þeirra úr landi. Fjöl­skyldan hefur dvalið hér­lendis í eitt og hálft ár. Sunday er í ágætri vinnu á Íslandi og Mary litlu líður vel hér­lendis og hefur náð góðum tökum á íslenskri tungu. Joy, sem er fórn­ar­lamb mansals og var neydd í vændi áður en hún kom til Íslands, er illa farin á sál og lík­ama. 

Líf þess­arar litlu fjöl­skyldu hefur ekki verið dans á rósum heldur ein­kennst af ofbeldi og fátækt. Sunday og Joy þrá ekk­ert heitar en að fá að búa og starfa á Íslandi. Þau segja að þetta eina og hálfa ár hér sé í fyrsta sinn í ára­tug sem þau hafa upp­lifað öryggi. 

Feðginin Sunday og MaryFjöl­skyld­unni hefur tek­ist vel að aðlag­ast hér á landi og hefur Mary náð góðum tökum á íslenskri tungu.

Mynd: Pressphotos.biz/Geirix

Leidd á fund með særingarmanni

Joy Lucky er 29 ára gömul og á erfið ár að baki. Hún er fórn­ar­lamb mansals og hefur mátt þola bar­smíðar og ofbeldi. Móðir hennar féll fyrir hendi morð­ingja og systir hennar missti sjón­ina vegna bar­smíða. 

Hún rekur upp­hafið að raunum sínum til kirkju nærri Lagos, stærstu borgar Nígeríu. 

„Ég var í kirkj­unni þegar prest­ur­inn kom til mín og vildi kynna mig fyrir manni sem gæti útvegað mér vinnu við barna­gæslu og hár­greiðslu í Evrópu. Þetta hljóm­aði vel og ég féllst á að hitta mann­inn,“ segir Joy. Skömmu síðar fór hún til fundar við mann­inn sem sagð­ist myndu leggja út fyrir ferða­kostn­aði til Evrópu, en fyrir vikið myndi hún skulda honum 50 þús­und evrur. 

„Hann fór með mig í hús í Lagos. Þar brýndi hann fyrir mér að þegar ég kæmi til Ítalíu þá mætti ég ekki fyrir nokkurn mun tala við lög­reglu né annað fólk.“ Hún lýsir því síðan hvernig hún hafi síðan verið sett í bað og henni þvegið hátt og lágt. Hár hennar var klippt og neglur. Joy seg­ist hafa fyllst ónota­til­finn­ingu vegna þess að vúd­úgaldrar voru stund­aðir í hús­inu og fólk sem stundi þá í Nígeríu séu oft mjög hættu­legt fólkt. Þá hafi hún verið leidd á fund með sær­ing­ar­manni.

Frá Nígeríu ferð­að­ist Joy land­leið­ina til Líbíu þaðan sem hún sigldi yfir Mið­jarð­ar­hafið til Ítalíu með við­komu á eyrík­inu Möltu. Þegar hún kom til Ítalíu beið hennar bíll sem flutti hana í hús í ítölsku borg­inni Napólí, þar sem hún fékk að fara í sturtu, nær­ast og hvíl­ast. Eftir fáeina daga fór Joy í nær­liggj­andi búð til að kaupa hár­snyrti­vörur þar sem hún taldi sig vera að fara að vinna við hár­greiðslu. 

„Hann segir mér að ég sé vænd­is­kona“

„Þá kemur maður til mín og segir að ég eigi að fara í vinn­una. Ég segi allt í lagi og spyr hvað ég sé að fara að gera í dag. Hann segir mér að ég sé vænd­is­kona og ég eigi að fara á götur Napólí og selja mig. Á þessum tíma var var ég ólétt af Mary og skít­hrædd.“

Lofað starfi við hárgreiðslu 

Mann­rétt­inda­sam­tök hafa ítrekað bent á að stúlkur séu seldar man­sali frá Nígeríu til ann­arra Afr­íku­ríkja og Evrópu þar sem þær eru þving­aðar í vændi. Dæmi eru um að konur sem hafa kom­ist undan hafi leitað hælis hér á landi, árið 2012 sóttu 19 Níger­íu­menn um hæli hér á landi en sama ár dvöldu þrjár konur úr þeim hópi í Krist­ín­ar­húsi, úrræði sem þá var starf­rækt fyrir fólk sem hafði verið í vændi og fórn­ar­lömb mansals.

Í frétta­skýr­ingu Frétta­blaðs­ins um málið kom fram að meiri­hluti þeirra kvenna sem hingað kom frá Nígeríu væru hugs­an­leg mansals­fórn­ar­lömb, en lög­reglu og yfir­völdum reynd­ist erfitt að ná trausti þeirra, vegna eiðs sem þær voru látnar sverja áður en þær yfir­gefa heima­landið. Þar var einnig rætt við konu sem starfar í nætur­at­hvarfi fyrir erlendar vænd­is­konur í Istegade í Kaup­manna­höfn, sem lýsti því að mik­ill meiri­hluti þeirra kvenna sem þangað leitar er frá Nígeríu og flestar fórn­ar­lömb mansals. „Mjög týpísk saga er að þeim sé lofað vinnu í Evrópu. Þær vita í raun­inni ekki hvert þær eru að fara en eiga að fara til Evrópu að vinna í hár­greiðslu, sem au pair eða eitt­hvað annað sem hefur verið sagt við þær. Áður en þær leggja af stað eru þær látna sverja juju-eið,“ segir hún. Eiðinn eru þær látnar sverja í því skyni að ef þær standa ekki við sitt þá muni eitt­hvað koma fyrir ein­hvern í fjöl­skyldu þeirra.

Í skýrslu alþjóð­legu inn­flytj­enda­stofn­un­ar­innar frá árinu 2014 má lesa hvernig vúd­úgaldrar og aðrar leiðir eru not­aðir til þess að þvinga konur til þess að vera sam­vinnu­þýðar. Þar kemur til dæmis fram að sær­ingar séu not­aðar til að sann­færa konur um að ef þær brjóti trúnað við „maddömu“ sína geti það leitt til þess að þær missi heils­una eða láti lífið. Þá er fjöl­skyldum þeirra einnig hótað. Þetta var einnig reynsla starfs­kvenna Krist­ín­ar­húss. 

„Eru neglur og hár klippt af kon­unum og gefnar sær­ing­ar­mann­inum til eignar, til að skapa ótta meðal kvenn­anna við að upp­ljóstra um mansalið.“

Í skýrslu Flótta­manna­hjálpar Sam­ein­uðu þjóð­anna (UNCHR) kemur fram að 90 pró­sent níger­ískra kvenna sem seldar eru í kyn­lífs­á­nauð í Evrópu eru leiddar fyrir sær­ing­ar­mann. Konurnar er látnar sverja þagn­areið og við athöfn­ina eru lík­ams­hlutar kon­urnar nýttir til þess. Þannig eru neglur og hár klippt af kon­unum og gefnar sær­ing­ar­mann­inum til eignar, til að skapa ótta meðal kvenn­anna við að upp­ljóstra um mansalið. Þá er kon­urnar stundum beðnar um að baða sig í athöfn­inni. Þá kemur fram í skýrsl­unni að ótt­inn við að brjóta eið­inn sé svo mik­ill að lítið eft­ir­lit þurfi að hafa með mansals­fórn­ar­lömbunum.

Stungin þegar hún neitaði að fara í fóstureyðingu

Joy var send út á götur Napólí til að selja sig á hverjum degi. Leitað var kirfi­lega á henni lok hvers dags og þeir pen­ingar sem hún hafði unnið sér yfir dag­inn voru teknir af henni. Þetta var harður heimur og Joy segir að hún hafi oft þurft að þola ofbeldi af hálfu þeirra sem keyptu vændið. Hún seg­ist hafa lifað í stöð­ugum ótta um að verða myrt af vændis­kaup­anda.

„Eftir fjóra mán­uði gat ég þetta ekki lengur. Þeir voru búnir að kom­ast að því að ég væri ólétt og ætl­uðu að neyða mig í fóst­ur­eyð­ingu. Þegar ég neit­aði þá var ég stung­inn í hönd­ina með hníf og ber þess enn merki.“ Hún sýnir blaða­manni örið og heldur áfram: „Ég ákvað að flýja.“ Henni tókst að kom­ast í rútu til Pescara og flýja vændið.

Fyrst um sinn ákvað hún að til­kynna ekki um með­ferð­ina á sér til lög­regl­unnar því hún ótt­að­ist hefnd­ar­að­gerðir þeirra sem seldu hana í vændið. „Ég leit­aði til ítal­skra hjálp­ar­sam­taka því mér fannst ég þurfa að tala við ein­hvern um þetta. Starfs­fólk sam­tak­anna var afar hjálp­legt og það sann­færði mig á end­anum um að til­kynna málið til lög­reglu.“

„Tony hringdi í mig og sagði mig vera skítuga hóru. Að ég myndi borga þeim það sem ég skuld­aði þeim“

Eftir það leið ekki á löngu þar til níger­íska glæpap­arið sem hafði blekkt Joy í vændið, sem hún kallar Söndru og Tony, komust að því að hún hefði leitað til lög­regl­unnar. 

„Tony hringdi í mig og sagði mig vera skítuga hóru. Að ég myndi borga þeim það sem ég skuld­aði þeim, og að þau Sandra vissu að ég hefði klagað þau til lög­regl­unnar.“

Pólítískar ofsóknir

Eig­in­maður hennar, Sundey Iserien, segir einnig sína sögu. Hún er nokkuð frá­brugðin sögu Joy en hann flúði Nígeríu á svip­uðum tíma, eða árið 2008. Hann segir vanda­mál sín í Nígeríu hafi byrjað árið 2007, ári eftir að faðir hans var myrtur vegna deilna múslima og krist­inna þar í landi.

Ótryggt stjórn­mála­á­stand hefur verið í Nígeríu og blóðug átök hafa átt sér stað á síð­ast­liðnum árum. Miklar and­stæður eru innan stjórn­mála, þjóð­erna og trú­ar­bragða ólíkra hópa sem þar búa.

„Ég var bíl­stjór­inn hans og var að keyra hann á milli funda þegar setið var fyrir okkur og hann var myrtur“ 

Í norðri herja hryðju­verka­sam­tökin Boko Haram á, en þau bera ábyrgð á 20 þús­und manns­drápum og flótta milljón manna. Um mið­bik Nígeríu deila bændur, aðal­lega kristnir og hirð­ingar sem flestir eru múslimar. Þar er um vopnuð átök er að ræða en um 60 þús­und manns hafa látið lífið í víga­ferlum hópanna á síð­ustu 15 árum. Í suð­ur­hluta lands­ins hefur stjórn­ar­her­inn þurft að beita öllum til­tækum ráðum til verndar olíu­vinnslu. Meng­un­ar­slys vegna vinnsl­unnar hafa svipt mörg fisk­veiði­sam­fé­lög lifi­brauði sínu, á sama tíma og olíu­vinnsla hefur minnkað um helm­ing vegna skemmd­ar­verka sam­taka heima­manna. Þá eru íbúar í suð­aust­ur­hluta lands­ins ósáttir og krefj­ast sjálf­stæðis undir nafni Biafra. Að und­an­förnu hafa örygg­is­sveitir, her og lög­regla ítrekað þurft að taka til sinna mála til að halda sjálf­stæð­is­hreyf­ing­unni niðri.

„Ég byrj­aði að vinna fyrir Aðgerða­þing­flokks­ins (ACN) árið 2007. Í apríl það ár blossuðu upp miklar deilur á milli Demókra­ta­flokk fólks­ins (PDP) og Aðgerða­þing­flokks­ins sem end­uðu með því að for­maður Aðgerða­þing­flokks­ins var myrtur. Ég var bíl­stjór­inn hans og var að keyra hann á milli funda þegar setið var fyrir okkur og hann var myrtur,“ segir Sunday. Þegar Sunday komst lífs af og tókst að flýja vett­vang­inn lýsti lög­reglan eftir honum vegna gruns um að hann hefði komið að ódæð­is­verk­inu. 

„Ég ákvað að flýja vegna þess að lög­reglan lýsti eftir mér. Ég var hræddur um að þeir sömu og drápu for­mann­inn myndu drepa mig líka,“ segir Sunday. Í grein sem birt­ist í júlí 2007 í níger­íska dag­blað­inu Sunday Observer var fjallað um flótta Sunday. Þar segir að Sunday „hafi lagt á flótta af ótta við að vera myrtur af sömu ofbeld­is­mönnum á vegum umræddra stjórn­mála­afla“.

Sunday ObserverFjallað var um flótta Sunday í níger­íska tíma­rit­inu Sunday Observer.

Fékk að fela sig hjá frænda sínum

Sunday flúði til föð­ur­bróður síns og fékk að fela sig í húsi hans. Föð­ur­bróðir hans bjó í hverfi múslima og þar sem Sunday er krist­inn var honum ráð­lagt að halda sig inn­an­dyra og láta ekki til sín sjást. „Daginn sem greinin birt­ist í Sunday Observer kom frændi minn að máli við mig. Hann sagði ég yrði að flýja, þeir myndu á end­anum finna mig hér. Ég vildi ekki deyja og fór að íhuga hvert ég gæti farið. Nokkrum dögum síðar réð­ust hryðju­verka­menn Boko Haram inn í hverfið. Þeir drápu föð­ur­bróður minn og annan tveggja sona hans. Mér og hinum syn­inum tókst  hins vegar að flýja og við fengum skjól í kirkju ekki langt frá.“

„Ég vildi ekki deyja“

Sunday segir að prest­ur­inn í kirkj­unni hafi sagt að hann gæti ekki hjálpað honum og ef hann ætl­aði að halda lífi þá yrði hann að flýja.

„Prest­ur­inn gaf mér 20.000 naira [um 55 evrur] og sagði mér að nota pen­ing­inn til að koma mér í burtu. Hann gæti ekki hjálpað mér öðru­vísi. Ef þeir kæmust að því að ég héldi til í kirkj­unni þá myndu þeir koma inn og drepa alla,“ segir Sunday og bætir við hann hafi farið að ráði prests­ins og lagt á flótta. Hann fór land­leið­ina til Líbíu og komst þaðan sjó­leið­ina til Ítalíu. Þar lágu leiðir Sunday og Joy saman.

Bjuggu við afar slæman kost á Ítalíu

Eftir að hafa yfir­gefið Nígeríu með sitt­hvorum hætti lágu leiðir þeirra Sunday og Joy saman á ný á Ítalíu. Dvölin þar í landi var erfið, að þeirra sögn. Þau segj­ast ekki hafa haft húsa­skjól og að þau hafi þurft að betla svo þau gætu keypt mat. „Næstu árin sváfum við mest­megnis á lest­ar­stöðvum. Við betl­uðum á dag­inn því við fengum ekki vinnu og höfðum engin ráð með að útvega okkur húsa­skjól. Þetta var mjög erf­iður tími,“ segir Joy. Hún segir að í eitt skiptið hafi hópur fólks ráð­ist á sig þar sem hún hafi verið með Mary í fang­inu að betla. „Þau börðu mig sundur og saman en létu Mary sem sem betur fer í friði. Síðan þá hef ég verið mjög bak­veik og ég get til dæmis ekki hallað bak­inu upp að stól­baki eða legið á því.“

Frá því að Joy flúði vændið í Napólí og til­kynnti ítölsku lög­regl­unni hvað hafði verið gert á hennar hlut seg­ist hún hafa mátt þola lát­lausar ofsóknir og hót­anir af hálfu þeirra Söndru og Tonys, sem hún segir að hafi staðið að baki mansal­inu í upp­hafi. Þá segir Joy að fjöl­skylda hennar hafi líka mátt þola ofsóknir og að fjöl­skyldu­með­limum hafi oft­sinnis verið hótað líf­láti.

„Sandra sagð­ist ætla að drepa mig og að hún vildi segja mér sann­leik­ann um hvernig mamma dó.“

Hún segir til dæmis frá því að árið 2014 hafi Sandra hringt í Joy og spurt hvort hún teldi sig raun­veru­lega halda að hún kæm­ist upp með þetta. „Sandra sagð­ist ætla að drepa mig og að hún vildi segja mér sann­leik­ann um hvernig mamma dó. Sandra sagð­ist hafa sent bróður sinn til að drepa hana. Systir mín var með mömmu og var hún lamin það illa að hún er blind í dag vegna áverk­anna sem hún hlaut,“ segir Joy.

Snéru aftur til Nígeríu

Í kjöl­far fregn­anna um morðið á móður Joy og afleið­ingar árás­ar­innar á systur hennar ákvað parið að snúa aftur til Nígeríu. Dvölin á Ítalíu hafði verið erfið og þau von­uð­ust til þess að í Nígeríu gætu þau lifað í friði og ró, og komið systur Joy til hjálpar.

Þegar fjöl­skyldan lenti í Lagos fékk hún hins vegar slæmar fréttir. „Konan mín hitti kunn­ingja sinn á flug­vell­inum sem spurði hvort hún ótt­að­ist ekki um líf sitt fyrst hún væri komin aftur til Nígeríu. Hún sagði að við yrðum að flýja, vegna þess að ef Sandra eða ein­hver fjöl­skyldu­með­limur hennar kæm­ist að því að við værum komin aftur til Nígeríu þá myndu þau drepa okkur,“ segir Sunday.

Fjöl­skyldan dvaldi því í tvær vikur á flug­vell­inum í Lagos áður en hún hélt á ný land­leið­ina til Líbíu og þaðan í háska­lega för yfir Mið­jarð­ar­hafið til Ítalíu. Þau dvöldu um stund á Ítalíu, sváfu á lest­ar­stöðvum og sáu fyrir sér með betli. Það tók tvö ár að safna pen­ingum svo þau kæmust til Íslands, en þau bundu miklar vonir við að geta hafið hér nýtt líf, fjarri ótta og harð­ræði lið­inna ára. Í febr­úar 2016 tókst þeim ætl­un­ar­verkið og komust til Íslands.

Synjað um hæli á Íslandi

Þann 22. apríl í fyrra komst Útlend­inga­stofnun að þeirri nið­ur­stöðu að fjöl­skyldan skyldi send aftur til Ítalíu á grund­velli Dyfl­inn­ar­reglu­gerð­ar­innar. Kæru­nefnd útlend­inga­mála sneri þeim úrskurði  og lagði fyrir Útlend­inga­stofnun að taka mál fjöl­skyld­unnar til efn­is­legrar með­ferðar. Að lok­inni annarri með­ferð hjá Útlend­inga­stofnun er nið­ur­staðan sú að fjöl­skyldan telj­ist ekki til flótta­fólks og að henni skuli synjað um alþjóð­lega vernd hér á landi. 

 „Kæru­nefnd fellst á að leggja til grund­vallar við úrlausn máls­ins að kær­andi [Joy] hafi um tíma verið neydd til að stunda vændi sem fórn­ar­lamb mansals“ 

Hins vegar féllst kæru­nefnd útlend­inga­mála á að Joy hefði fært full­nægj­andi sönnur fyrir því að hún væri fórn­ar­lamb mansals. „Kæru­nefnd fellst á að leggja til grund­vallar við úrlausn máls­ins að kær­andi [Joy] hafi um tíma verið neydd til að stunda vændi sem fórn­ar­lamb mansals,“ segir í úrskurði kæru­nefndar útlend­inga­mála.

Þrátt fyrir það var fjöl­skyld­unni einnig synjað um dval­ar­leyfi á grund­velli mann­úð­ar­sjón­ar­miða og vegna sér­stakra tengsla við landið. Í úrskurð­inum er full­yrt að Mary telj­ist ekki vera stefnt í hættu með því að fylgja for­eldrum sínum aftur til Nígeríu.

Vegna þess að umsókn um vernd var tekin fyrir hér á landi verður fjöl­skyldan send aftur til Nígeríu á næstu vikum. Joy og Sunday sóttu um frestun rétt­ar­á­hrifa því þau vildu láta reyna á úrskurð­inn fyrir dóm­stólum hér á landi en nið­ur­staða þess var synjun sem kæru­nefnd útlend­inga­mála til­kynnti þeim síð­ast­lið­inn fimmtu­dag.

Þrátt fyrir að þeir sem seldir hafa verið í vændi til Evrópu eigi erfitt með að snúa aftur til Nígeríu þótti Útlend­inga­stofnun ekki til­efni til þess að veita Joy og fjöl­skyldu hennar vernd hér á landi. „Gengi fórn­ar­lamba mansals við að fóta sig í sam­fé­lag­inu, snúi þau aftur til heima­ríkis eftir dvöl í Evrópu, er háð því hvort þau hafi haft fjár­hags­legan ávinn­ing af dvöl­inni. Þrátt fyrir að fjöl­skylda fórn­ar­lambs­ins [Joy] og sam­fé­lagið sé með­vitað um að við­kom­andi hafi unnið við vændi í Evrópu þá sé litið fram hjá þeirri stað­reynd snúi fórn­ar­lambið aftur með pen­inga. Hins vegar eigi mansals­fórn­ar­lömb á hættu að vera útskúfuð úr sam­fé­lag­inu snúi þau til baka tóm­hent og að fjöl­skylda þeirra afneiti þeim,“ segir í úrskurði kæru­nefndar útlend­ing­mála.

Engin aðstoð í Nígeríu

Í skýrslu Landinfo.no um Nígeríu kemur fram að konur sem seldar hafa verið í man­sal í Evrópu og snúa aftur til Nígeríu eiga við fleiri vanda­mál að stríða en aðrar sem snúa til baka en hafa ekki verið í vændi. Samkvæmt skýrsl­unni veita yfir­völd í Nígeríu fórn­ar­lömbum mansals enga aðstoð nema þær hafi verið skil­greindar sem fórn­ar­lömb fyrir heim­för.

„Hann er heið­ar­legur, stund­vís vinnu­þjarkur og gríð­ar­lega metn­að­ar­gjarn í vinn­unni“

Þá sé í boði aðstoð frá þar­lendum sam­tökum í sam­starfi við NAPTIP en sú aðstoð sé veru­lega tak­mörkuð. NAPTIP er níger­ísk stofnun sem berst gegn man­sali. Þannig kemur til dæmis fram í árs­fjórð­ungs­skýrslu NAPTIP að stofn­unin virð­ist fyrst og fremst sinna til­vikum sem snúa að man­sali, eða gruns um man­sal. Hins vegar taki stofn­unin ekki á hót­unum eða öðrum ofsóknum sem bein­ast gegn konum sem hafa náð að flýja man­sal og standa þess vegna í skuld.

Í úrskurði kæru­nefndar útlend­inga­mála er vísað til að Joy geti sótt aðstoð og vernd hjá stofn­un­inni NAPTIP og lög­reglu þegar hún snýr aftur til Nígeríu.

Aðlagast íslensku samfélagi vel

Fjöl­skyldan hefur frá því að hún kom til Íslands búið í íbúð á vegum félags­mála­yf­ir­valda í Reykja­nesbæ. Þá hefur Sunday starfað í um það bil eitt ár hjá íslensku verk­taka­fyr­ir­tæki og staðið sig með prýði að sögn vinnu­veit­anda hans. Fram­kvæmda­stjóri fyr­ir­tæk­is­ins segir að Sunday fái að starfa hjá fyr­ir­tæk­inu svo lengi sem hann óskar þess sjálfur.

„Hann er heið­ar­legur, stund­vís vinnu­þjarkur og gríð­ar­lega metn­að­ar­gjarn í vinn­unni, vill alltaf gera betur og vinnur vinn­una sína vel,“ segir í með­mæla­bréfi fram­kvæmda­stjór­ans til Útlend­inga­stofn­unar. „Sunday og hans fjöl­skylda eiga ekki skilið að vera send aftur til Nígeríu. Þau eiga hins vegar skilið að fá tæki­færi til að sýna sig og sanna hérna á Íslandi eftir allt það sem þau hafa gengið í gegnum. Þetta er gott fólk og það eina sem þau biðja um er að fá að búa hér og vinna og skila sínu til sam­fé­lags­ins,“ segir enn fremur í bréf­inu.

„Okkar bíður dauð­inn í Nígeríu“

Í fyrsta sinn á ævinni hefur Mary fengið tæki­færi til að ganga í skóla á Íslandi og eru Joy og Sunday afar þakk­lát fyrir það. Þau segja að fjöl­skyld­unni hafi aldrei liðið betur en hér á landi og að þau hafi skapað góð tengsl við Ísland, með þátt­töku Sunday á vinnu­mark­aði og með skóla­göngu Mary og færni hennar í íslensku. Þá hefur Joy setið fjögur íslensku­nám­skeið í Miðstöð símennt­unar á Suð­ur­nesjum. Stunda­kenn­ari þar segir Joy hafa verið dug­lega, stund­vísa og sam­visku­sama í nám­inu og það sé aug­ljóst að hún sé stað­ráðin í að læra tungu­málið. Þau óska þess einskis frekar en að geta skapað góða fram­tíð fyrir dóttur sína.

„Ef þið viljið ekki hafa mig hér á landi gefið þá dóttur minni, Mary, tæki­færi, Hún er ekki fædd né upp­alin í Nígeríu. Hún er fædd á Ítalíu og er núna ham­ingju­söm því hún sækir skóla hér á Íslandi og er farin að tala íslensku. Ég er svo stoltur af henni. Allt sem ég geri í dag geri ég fyrir dóttur mína. Okkar bíður dauð­inn í Nígeríu og ég get ekki leyft því að ger­ast,“ segir Sunday.

Joy segir að það eina sem bíði þeirra í Nígeríu sé dvöl á flug­vell­inum og svo önnur háska­leg lang­ferð til Líbíu og þaðan sjó­leið­ina til Evrópu.