Í fyrra, þegar þess var minnst vestur í Bandaríkjunum að rétt öld var þá liðin frá því að svartur maður var kjörinn forseti í fyrsta sinn, þá beindist að sjálfsögðu mest athygli að forsetanum sjálfum, Oscar De Priest, og hinum glæsilega og vissulega óvænta sigri hans í forsetakosningunum 1924.

Og vissulega er mála sannast að sigur De Priests, sem gerði hann að hæstráðanda í Hvíta húsinu snemma árs 1925, var eitthvert sögulegasta pólitíska afrek sem nokkur bandarískur stjórnmálamaður hefur unnið.

Lykilmaður

Sumu sögufróðu fólki fannst þó að minni athygli en skyldi hefði þá beinst að einum fyrirrennara De Priests á forsetastóli, en það var James A. Garfield, sem réði ríkjum í Hvíta húsinu samfleytt í tólf ár, eða frá 1881–1893. Garfield var ekki aðeins fyrsti Bandaríkjaforsetinn sem sat meira en átta ár í embætti, heldur ber í raun flestum saman um að hvað mannréttindabaráttu svartra í Bandaríkjunum varðar, þá hafi …