Ég var stofn­ana­barn þegar ég kom hingað fimmtán ára. Ég ólst upp á heima­vistum. Þannig að fjöl­skylda – það er eitt­hvað sem ég þekki ekki alveg – og það sem ég þekki er ekki gott. Fyrstu árin var ég hjá nunnum. Þannig að trú er eitt­hvað sem mig langar ekk­ert að taka þátt í. Það er mikil kaþ­ólska í Belgíu. Annars veit ég ekk­ert um Belgíu, ég hef aldrei haft áhuga á því. Ég var í raun og veru feg­inn þegar mér var sagt að við værum á leið­inni hingað. 

Tíu mán­uðum eftir að ég kom var ég kom­inn á göt­una. Því fjöl­skyldan og ég átt­uðum okkur á því að ég gat ekki verið með þeim. Það var bara ekki séns. Það væri bara kon­flikt á hverjum degi, meira og minna. Þau eru alveg bók­stafstrúuð og ég er það ekki.

Ég var líka kom­inn á slæman stað. Ég væri senni­lega kom­inn í fang­elsi ef við hefðum haldið áfram að búa í Belgíu. Ég var kom­inn á þann stað, í ein­hverju fárán­legu klík­urugli. Ég var hættur í skóla og nennti ekki neinu. Í fjöl­skyld­unni eru hálf­bræður og svo­leiðis og þeir eru allir búnir að lenda í fang­elsi. 

Með því að koma hingað var allt sett á núllið aftur. Fyrst um sinn var maður í slags­málum en svo eftir á þá átt­aði maður sig á því að fara að lifa líf­inu. Kannski svo­lítið seinn, en ég er kom­inn á þann stað núna. Ég er ekk­ert að flýta mér heldur. Til hvers?

Ég er pönk­ari. Ég var byrj­aður að aðhyll­ast pönkið áður en ég vissi að það væri eitt­hvað til sem héti pönk. Ég byrj­aði að klæða mig eins og pönk­ari áður en ég vissi að það væru til aðrir sem gerðu það. Það passar við lífið mitt, í raun og veru. Ég hef alltaf viljað fara mína leið og pönkið býður upp á það. Ég hef alltaf sagt mína skoðun, meira og minna. Sama hvaða afleið­ingar það hefur. 

Það hefur oft komið mér í vand­ræði. Ég lendi meira og minna dag­lega í því. Ég nátt­úr­lega tala ekki alveg rétta íslensku þannig að ég held að setn­ing­arnar – hvernig ég set þær stundum saman og hvernig ég tala – fólk hrekkur við. Ég lendi þó nokkuð oft í árekstrum bara með því að opna munn­inn á mér. Ég meina vel og það fer öfugt út. En hey, fuck it. 

Ég held að pönkið sé vin­sælt á Íslandi, orðið partur af kúlt­úrnum. Það er anar­k­ismi í þjóð­arsál­inni á Íslandi.  Ég meina – hvaða mann veistu um sem treystir stjórn­mála­mönnum? Engan. Allt í kringum okkur er svo mikil fokk­ing hræsni. Og við vitum af því. Það sem við vitum ekki er hvernig er hægt að berj­ast á móti þessu. Við notum mót­mæli og það ber engan árangur. Ekki nokkurn.“