Ég ætla að tala aðeins um sjálfan mig, sem einn af tveimur millj­ónum manna sem búa á Gaza. Ég heiti Mohamed og kona mín heitir Toleen. Við eigum tvo syni, Ahmed og Adam. 

Við áttum fal­legt fjöl­skyldu­líf. Ég vann sem kenn­ari og kona mín vann sem röntgentæknir. Við áttum heim­ili og vorum að búa okkur undir að taka á móti nýja barn­inu okkar, Adam. 

Lífi okkar var snúið á hvolf. Við vorum flutt frá heim­ili okkar, sem síðar var alger­lega rifið, og bjuggum í tjöldum í Rafah. Við misstum vinn­una og allt sem gat fram­fleytt okkur.

Sonurinn elst upp á flótta

Stríðið magn­að­ist svo mikið að konan mín, Toleen, fæddi Adam með keis­ara­skurði án svæf­ingar vegna skorts á nauð­syn­legum sjúkra­vörum. Hinn nýfæddi Adam ólst upp á flótta, ítrekað í hættu undir sprengju­árásum.

Eitt sinn var konan mín að gefa Adam brjóst þegar sprengju­brot …