Ég er að fjar­lægja tyggjó­klessur fyrir framan 10/11 í Aust­ur­stræti. Það er alveg  gríð­ar­legt magn af tyggjói sem er hent hér. Ég byrj­aði á þessu í Covid, en þá missti ég vinn­una út af ástand­inu, eins og margir. Ég var að vinna í ferða­þjón­ustu, við hótel, í mark­aðs­málum. Okkur var öllum sagt upp vegna óvissunnar. Þá byrj­aði ég að ganga til að hreyfa mig og gekk mikið. Og hugs­aði: Ég verð að gera eitt­hvað í þessu. Mér blöskr­aði. 

Ég hafði komið að þessu áður, úti á Spáni, þegar ég bjó þar árið 2008. Þegar ég var að jafna mig eftir aðgerð þá datt mér þetta í hug, að það gæti verið gott fyrir mig að gera þetta. Það vakti mikla lukku.

Það lætur mér líða vel að gera hreint. Það er svo margt sem ég fæ út úr þessu. Í Krakkaskaup­inu kom eitt­hvert grín um tyggjó­karl­inn. Krakk­arnir eru enn að heilsa mér, þessi ald­urs­hópur sem var þá kannski átta ára en er bráðum að útskrif­ast úr grunn­skóla og fara í mennta­skóla. Ég segi alltaf að þessi ald­urs­hópur komi ekki til með að henda tyggjói.

Áður vann ég við fata­iðn­að­inn í ára­tugi. Það var gríð­ar­lega blóm­legur fata­iðn­aður hérna til fjölda ára. Svo hrundi hann, einn tveir og þrír. Ég man að árið fyrir hrun, – ætli það hafi ekki verið 1987 eða 1986, seldi ég 75 iðn­að­ar­sauma­vélar. Næsta ár á eftir seldi ég aðeins eina. Og árið þar á eftir seldi ég enga sauma­vél. Ég hrundi með fata­iðn­að­inum og missti mitt fyr­ir­tæki. Það má segja að það hafi breytt lífi mínu að lenda í hruni. Svo kom Covid og breytti mínu lífi, aftur, í öðru hruni.