Konum sem mættu í egg­heimtu hjá frjó­sem­is­stofu Yale-háskóla í Banda­ríkj­unum var sagt að þær myndu varla finna til við aðgerð­ina því að þær fengju sterka verkja­lyfið fentanýl. En þegar aðgerðin hófst öskr­uðu þær af sárs­auka og báðu um meiri verkja­lyf. Það var ekki hægt var þeim sagt, þær höfðu fengið eins mikið og hægt var að gefa þeim. Eða það hélt heil­brigð­is­starfs­fólkið, nema ein kona sem þar starf­aði. Hún vissi vel af hverju nístandi sárs­auk­inn staf­aði því það var hún sem var að taka inn fentaný­lið og gaf kon­unum salt­vatns­lausn í stað­inn. 

Þessi hroll­vekj­andi saga er sögð í nýjum hlað­varps­þáttum New York Times, The Retri­evals. 

Stuld­ur­inn sjálfur er fram­inn af konu sem er langt leidd í sinni fíkn. Hann er ekki það átak­an­leg­asta við þætt­ina heldur sú stað­reynd að kon­urnar mættu daufum eyrum þegar þær sögðu frá sárs­auk­anum. Þær fóru að velta fyrir sér hvort þær væru gall­aðar. Og Yale-háskóli gerði ekk­ert til þess að draga úr þeim hugs­unum. 

Ég grét yfir fyrsta þætt­inum. Hann sagði ekki ein­ungis sögu af ein­angr­uðu atviki. Hann sagði sögu kvenna. Kvenna sem efast er um dag­lega. Kvenna sem reyna að segja frá en mæta lít­il­lækk­andi við­brögðum.

Þætt­irnir eru ekki bara sorg­legir, þeir eru líka vald­efl­andi. Þeir draga efa­semd­araddir í garð kvenna undir skær flóð­ljós. Þar engj­ast radd­irnar um allsnaktar, verða hlægi­legar undir skærum ljósum sem eru svo heit að húðin utan af þeim skrælnar þannig að kjarni þeirra kemur í ljós: Lygin.