Í sumum mat­reiðslu­bókum sem gefnar eru út á Íslandi er engin ný, frum­leg eða sjálf­stæð verk að finna. Miðaldra end­ur­skoð­andi í Reykja­vík, sem er kannski sæmi­legur heima­kokkur, fær þá hug­mynd að ger­ast mat­ar­blogg­ari og -bóka­höf­undur. Hann opnar heima­síðu og byrjar mögu­lega að elda með mark­vissum hætti, ekki endi­lega öfugt, og birtir upp­skriftir.

Hug­myndin gengur út á það, ann­ars vegar, að þýða og fleyta alþekktum upp­skriftum að réttum eins og spag­hetti bolognese, beef wellington, smass-ham­borg­urum, smjör­steiktum humar­hölum og bearna­ise-sósu úr gúggl­vél­inni eða heima­kokka­minn­inu yfir á inter­netið undir eigin höf­und­ar­merk­ingu. Hins vegar gengur hún svo út á að taka minna þekktar, frum­legar upp­skriftir frá þekktum, erlendum mat­reiðslu­mönnum og ein­falda þær, jafn­vel gelda eða skrum­skæla, til að taka mið af þeim hrá­efnum sem er hægt að finna á Íslandi. Þetta er cirka svona.  

Eftir x-langan tíma er svo ákveðið að gefa þessar upp­skriftir af heima­síð­unni út á bók jafn­vel þótt þær …