Svona byrjar þetta:

Íslenskir leið­sögu­menn í útlöndum herma að ekk­ert jafn­ist á við blikið í auga sam­landa þeirra þegar þeir koma út í sól­skinið fyrir utan erlenda flug­stöð með tösk­urnar sínar í eft­ir­dragi. Það er þessi tæra lífs­gleði og léttir sem þeir segja að sé algjör­lega ein­stakur og minni helst á við­brögð fólks í bíó­myndum þegar langvar­andi styrj­öld eða frels­is­bar­áttu af ein­hverjum toga lýkur far­sæl­lega. Áhyggj­urnar verða nefni­lega eftir norður í Atl­ants­hafi. Hér eru engar skuldir eða skyldur, engin fjöl­skylda, engin verð­trygg­ing, eng­inn yfir­maður. Allt má.

Þetta er kunn­ug­legt, en hefur þó sjaldan verið betur orðað – rit­höf­undar sem reyna að sál­greina íslenska þjóð á einu bretti valda manni ósjaldan aula­hrolli, en Halldór Armand gerir þetta ein­fald­lega svo vel að hann kemst upp með þetta.