Jólabókaflóðið 2020

Bók Elísa­betar Jök­uls­dóttur Apr­ílsól­ar­kuldi spratt fram á nokkrum vikum en hún hafði verið búin að reyna að skrifa hana í tíu ár. Sagan er um föð­ur­missi, ást, geð­veiki og huggun. Elísabet seg­ist vera búin að bera föð­ur­sorg­ina með sér í fjöru­tíu ár en með nýju bók­inni hafi hún hnýtt enda­hnút­inn. Henni hafi verið gefin þessi sorg til að skrifa um hana. Sorgin sé gjöf.

Gerður Kristný segir að það sé gaman að vera íslenskur rit­höf­undur vegna þess að við sitjum hér að bók­mennta­þjóð. Hún segir að sér hætti til að yrkja mjög dramat­íska ljóða­bálka og að það sé mikil hvíld í því að semja léttar, skemmti­legar en raun­sæjar barna­bækur eins og nýj­ustu bók­ina, Iðunn og afi pönk. Gerður segir að líta eigi á lestur barna eins og hvert annað frí­stunda­starf.

Sigríður Tóm­as­dóttir frá Bratt­holti var mikið nátt­úru­barn og dýra­vinur en átti erfitt með mann­leg sam­skipti. Sigríður er þekkt­ust fyrir bar­áttu sína gegn áformum um að virkja Gullfoss og gekk svo langt að hóta að enda líf sitt með því að kasta sér í foss­inn ef hann fengi ekki að vera í friði. Konan sem elskaði foss­inn er sögu­leg skáld­saga eftir Eyrúnu Inga­dóttur sem skrif­aði fyrst um Siggu frá Bratt­holti fyrir þrjá­tíu árum. Hún segir mik­il­vægt að vekja athygli á bar­áttu­konum fyrri tíma.

Nýjasta bók Ragnars Jón­as­sonar, Vetr­ar­mein, ger­ist á Siglu­firði þar sem skelfi­legur atburður á sér stað um páska­helgi. Bókin er komin í hillur versl­ana í Bret­landi, Banda­ríkj­unum og Frakk­landi en bækur Ragnars hafa selst í um tveimur millj­ónum ein­taka og eru á listum yfir bestu glæpa­sögur árs­ins 2020 að mati fjöl­miðla í nokkrum löndum.

Í byrjun des­em­ber árið 1943 lést fimm ára drengur þegar her­flutn­inga­bíll ók á hann í Vesturbæ Reykja­víkur. Dreng­ur­inn hét Jens, kall­aður Jenni og var móð­ur­bróðir rit­höf­und­ar­ins og fjöl­miðla­manns­ins Þor­steins J. Vil­hjálms­sonar. Slysið setti fjöl­skyld­una á hlið­ina. Það breytti öllu og öllum.

Ljós og myrkur er við­fangs­efni Auðar Övu Ólafs­dóttur í Dýralífi, sem ger­ist á þremur dögum í vetr­ar­myrkri rétt fyrir jól, þegar áður óþekkt lægð er í aðsigi. Hún fjallar um yfir­gang manns­ins við jörð­ina, mýkt­ina þar sem konur eru í aðal­hlut­verki og allt það sem er brot­hætt, sak­leysi og feg­urð.

Ári eftir stríðs­lok fædd­ist Kristín Steins­dóttir sem ólst upp á Seyð­is­firði þar sem lífið var litað af stríð­inu löngu eftir að því lauk. For­eldrar hennar og eldri systk­ini upp­lifðu það og sjálf lék hún stríðs­leiki í byrgi sem hafði verið byggt uppi á fjalli. Í bók­inni Yfir bænum heima segir hún sögu stór­fjöl­skyldu sem ger­ist í seinni heims­styrj­öld­inni.

„Það sem ég þráði var að glæða per­són­una lífi og gefa henni líf af því að það var tekið af henni,“ segir Þóra Karítas Árna­dóttir um við­fangs­efni bók­ar­innar Blóðberg, sem dæmd var til dauða fyrir blóð­skömm, hór­dóm og mein­særi.