Ég er alltaf ber­fættur á hjól­inu. Ég finn ekk­ert fyrir kulda, ég var sjó­hundur til tutt­ugu ára og víla ekk­ert fyrir mér. Svo fæ ég ókeypis fóta­bað þegar rignir. Ég er á hjól­inu allt árið um kring. Sumir hafa spurt hvort ég hafi ekki neinar áhyggjur af því að meiða mig ef eitt­hvað kemur fyrir, að skrapa sundur fæt­urna, en ég svara þeim að það komi ekk­ert fyrir mig. Ég keyri bara eins og maður, er á lög­legum hraða, ekk­ert að prjóna eða hekla eða djöfl­ast. Ég nota hjólið til að kom­ast leiðar minnar og mér til skemmt­unar, það er ægi­lega þægi­legt, þarf aldrei að hafa áhyggjur af bíla­stæðum. Það er hægt að koma þessu fyrir hvar sem er, upp á rönd ef maður vill.

Ég er búinn að hjóla meira og minna síðan 1974 þegar ég eign­að­ist mitt fyrsta hjól, Suzuki 380. Þá var ég austur á Horna­firði, ég var á bát þarna fyrir austan og fór á milli þaðan og hingað suður. Núna er ég á þessu hjóli, Hondu 750 spi­rit, hel­víti skemmti­legu hjóli. Ég er nú hættur að fara svona langar leiðir, fer núna kannski lengst til Ólafs­víkur. Ég er upp­al­inn í Ólafsvík, Óls­ara­and­skoti.