Lífshættan ýtti henni af stað

Það voru hlutir sem urðu til þess að ég komst af stað,“ segir dýra­lækn­ir­inn Sif Trausta­dóttir Rossi, þar sem hún dvelur í hús­bíl í Búdapest, höf­uð­borg Ung­verja­lands, farin frá Íslandi í bili.

Sif fór fyrir nokkrum vikum til Þýska­lands og keypti sér hús­bíl. Hún ætlar að búa í bílnum í minnst sjö mán­uði og ferð­ast um Evrópu. Það hafði lengi verið draumur hennar að skilja við hvers­dags­lífið og leggja upp í lang­ferð, svo lengi að útlit var fyrir að hann rætt­ist ekki. Síðan kom atburð­ur­inn sem kastaði henni út úr þæg­ind­ara­mm­anum.

„Ég var að fara í skíða­ferða­lag norður í land. Við vorum í bíl. Ég var far­þegi í honum. Það var hálka á veg­inum. Bíllinn byrj­aði skyndi­lega að rása. Svo sá ég að það var gáma­flutn­inga­bíll að koma á fullri ferð á móti okkur. Ég hugs­aði: Nú mun ég bara deyja.“ 

„Ég hugs­aði: Nú mun ég bara deyja.“ 

Hugljómun um lífið

Það varð Sif lík­lega til lífs að bíll­inn rás­aði lengra og fór út af veg­inum undan gáma­flutn­inga­bílnum. „Við vorum svo heppin að það var snjó­skafl akkurat þar sem við fórum út af. Við vorum öll lif­andi og allir voru óbrotnir. En ég skall­aði upp undir loftið á bílnum þegar bíll­inn valt og ég fékk hnykk­skaða á háls­inn og bakið.“

Bílslysið reynd­ist á tví­þættan hátt vera orsaka­valdur þess að Sif býr nú í hús­bíl, óviss um hvað verður á vegi hennar næsta hálfa árið. 

„Í raun og veru má segja að þetta bílslys hafi haft áhrif á það að ég ákvað að láta af þessu verða. Eftir þetta slys hugs­aði ég mikið um það hvernig maður gengur í gegnum lífið, setur undir sig hornin og þjösnast áfram. Reynir að kom­ast í gegnum þetta, án þess að gera eitt­hvað sem skiptir raun­veru­lega máli. Þegar þetta gerð­ist fékk ég bara þessa hug­ljómun, að maður á ekki að bíða eftir því að kom­ast á eft­ir­laun,“ útskýrir Sif.

Önnur hlið­ar­á­hrif, sem ýttu henni út í ferð­ina, voru að hún fékk trygg­inga­bætur vegna slyss­ins. „Það hefur alltaf heillað mig að ferð­ast. Mig lang­aði til að taka mér lengra frí. Það er nokkuð sem ég hef hugsað um í mörg ár.“ 

Skömmu eftir bílslysið varð atburður sem und­ir­strik­aði að hún yrði að fara. „Eitt af því sem hefur rekið mig af stað er að það eru miklir arf­gengir hjarta­sjúk­dómar í móð­ur­fjöl­skyld­unni minni, sér­stak­lega kransæða­sjúk­dómar. Þremur mán­uðum eftir að ég lenti í bílslys­inu þurfti mamma mín að fara í fjór­falda hjá­veitu­að­gerð og var heppin að vera ekki búin að fá hjarta­á­fall þegar þetta upp­götv­að­ist, þrátt fyrir að hafa aldrei