Jóni Gunn­ars­syni, þing­manni Sjálf­stæð­is­flokks­ins og for­manni atvinnu­vega­nefndar Alþingis, finnst að Íslend­ingar eigi ekki að bera aðferðir Fær­ey­inga við úthlutun veiði­heim­ilda saman við til­högun sjáv­ar­út­vegs­mála á Íslandi. Þá telur Bjarni Bene­dikts­son, fjár­mála- og efna­hags­ráð­herra að Íslend­ingar hafi fengið „glýju í augun“ vegna frétta af upp­boði Fær­ey­inga á veiði­heim­ildum.

Þetta kom fram í umræðum um upp­boðs­leið í sjáv­ar­út­vegi sem fram fór á Alþingi í dag að frum­kvæði Oddnýjar Harð­ar­dóttur, for­manns Sam­fylk­ing­ar­innar. Sem kunn­ugt er hafa Fær­ey­ingar að und­an­förnu boðið upp um 10 pró­sent veiði­heim­ilda í til­rauna­skyni og fengið marg­falt hærra verð fyrir kvót­ann en íslenska ríkið tekur sér í formi veiði­gjalda.

„Hér er vitnað til Fær­ey­inga sem hafa ekki náð nálægt því þeim árangri í sjáv­ar­út­vegi sem Íslend­ingar hafa náð, langt frá því. Við eigum ekki að bera okkur saman við þetta. Við eigum að horfast í augu við þær stað­reyndir og reyna að móta leiðir, mál­efna­lega, til þess að mæta þeim og ná sátt um þessi mál, ekki bregð­ast hlut­verki okkar ítrekað,“ sagði Jón Gunn­ars­son í umræð­unum. Hann kall­aði eftir því að þing­is­menn hættu öllum hástemmdum yfir­lýs­ingum og næðu „sáttum við þjóð­ina og hags­muna­að­ila í þessu mik­il­væga máli.“

Bjarni Bene­dikts­son telur einnig að það geti komið íbúum hinna dreifðu byggða í koll að láta mark­að­inn ráða för. 

„Umræðan nú, eins og mig grun­aði, á ein­hverjar rætur að rekja til nýlegrar reynslu Fær­ey­inga af því að bjóða upp lít­inn hluta veiði­heim­ild­anna, einkum kvóta í Barents­haf­inu. Ein­hverjir kunna að hafa fengið glýju í augun vegna þess að þeir erlendu aðilar sem þar keyptu greiddu fyrir það hærra verð en veiði­gjöldin hér­lendis. En það þarf auð­vitað að skoða málið betur en að horfa bara á útboðs­verðið eitt og sér,“ sagði Bjarni og bætti við:

„Það mistókst ger­sam­lega að finna dreifðan hóp að þessum nýju heim­ildum. Í ræðu máls­hefj­anda var vakin athygli á því að ein­hverjir kynnu að sitja eftir með sárt ennið ef kerf­inu væri ekki breytt. Nefnt var nýlegt dæmi úr Þor­láks­höfn því til stuðn­ings. En er það ekki einmitt svo að ef allt fer á upp­boð þá er eng­inn fyr­ir­sjá­an­leiki, þá er engin vissa? Þá fyrst verður hv. þing­maður að fara til Þor­láks­hafnar og segja: Ja, það er nú bara þannig, kæru íbúar hér, að það var mark­að­ur­inn sem réði? Hver er þá fyr­ir­sjá­an­leik­inn fyrir íbúa hinna dreifðu byggða? Hann er eng­inn.“

Bjarni sagði að það væri göf­ugt mark­mið að tryggja þjóð­inni sann­gjarna hlut­deild í afrakstri veiða af sjáv­ar­út­vegsauð­lind­inni. Hins vegar teldi hann það yrði ekki gert með því að „bjóða allar heim­ild­irnar upp“.