Gott að geta rætt um dauðann

Séra Bragi Skúlason segir að við­brögð sjúk­linga við þeim upp­lýs­ingum að þeir séu dauð­vona séu mis­jöfn og nefnir hann mun á konum og körlum.

„Fólk á ekki auð­velt með að tala um dauð­ann. Ég gerði könnun á kynja­mun varð­andi þetta og þar kemur í ljós að konur eru miklu opn­ari fyrir umræðu um eigin dauða heldur en karlar. Þannig að sú aðstoð sem er í boði fyrir bæði karla og konur gagn­ast körlunum betur eða meira vegna þess að þeir hafa sig minna í frammi. Það sem ein­kennir marga af körlunum er að þeir ætla ekki að íþyngja öðrum með sinni eigin erf­iðu líðan. Það merkir hins vegar ekki að þeir séu ekki líka að velta fyrir sér svip­uðum hlutum og kon­urnar. Sumir mæta þessu með afneitun; þeir takast í raun­inni ekki á við þetta en undir lokin stendur við­kom­andi frammi fyrir því hvernig hann ætlar í raun­inni að kveðja fólkið sitt. 

Sumir geta ekki tek­ist á við þetta með fjöl­skyldu sinni þegar að því kemur. Sumir velja á takast á við þetta með mér sem sjúkra­hús­presti eða ein­hverjum öðrum í hópi fag­fólks. Margir deyja hins vegar í ákveð­inni þögn um þessa hluti en það er mik­ill kostur að geta rætt um dauð­ann áður en að honum kemur. Ávinn­ingur af slíku sam­tali getur verið mjög mik­ill. 

Í fyrsta lagi er ávinn­ing­ur­inn fyrir þann sem er í raun og veru að kveðja lífið; hann fær áheyrn og skiln­ing á að takast á við margar af þeim spurn­ingum sem hann vill spyrja. 

Í öðru lagi er ávinn­ing­ur­inn fyrir aðstand­endur; það er ef umræðan á sér stað áður en ein­stak­ling­ur­inn deyr þá getur fjöl­skyldan að sumu leyti gert upp og rætt ákveðna hluti sem erfitt er að ræða um eftir á. 

Í þriðja lagi er ávinn­ing­ur­inn fyrir fag­fólkið; við höfum okkur í