Í september komst ég að því að það býr maður undir rúminu mínu. Ég lá uppi í rúmi og var að horfa á Louis C.K uppistand á Netflix þegar ég heyrði lágan slepjulegan hlátur. Fyrst hélt ég að hann kæmi að utan og ég reif gardínuna frá glugganum en það var enginn fyrir utan. Hláturinn virtist nánast koma innan úr mér og í smá stund hélt ég að þetta væri garnagaul. Ég ýtti aftur á play en stuttu síðar heyrði ég aftur í hlátrinum: bældur hlátur, næstum eins og einhver væri að hafa sig allan við að gefa ekki frá sér hljóð. Ég fríkaði út. Fraus gjörsamlega og án þess að hreyfa mig skimaði ég um íbúðina. Ýtti á spacebar. Það virtist ekkert vera í eldhúsinu né frammi á gangi en skyndilega heyrði ég greinilega einhvern ræskja sig. Ég heyrði að röddin kom undan rúminu mínu. „Halló! Hver er þarna?“ kallaði ég og beindi röddinni niður á rúmið. Ég hoppaði á fjórar fætur og lagði eyrað að dýnunni. Ekkert hljóð. „Er einhver þarna?“ og ég heyrði í einhverju mjakast hægt og rólega lengra undir rúmið. Alveg kjurr þarna á fjórum fótum rann á mig einhver heiftarleg reiði. Hvaða ímyndunarveiki var þetta í mér? Það gat ekki verið að einhver væri þarna, það væri fáránlegt. Ég ýtti aftur á play á Louis C.K. til að róa taugarnar, færði mig síðan hægt og rólega að rúmgaflinum og beygði mig til að kíkja undir rúmið. Og þarna var hann bara! Maður, eða öllu heldur hálfur maður. Hann var ekki nema höfuð, axlir og hendur: skorinn rétt fyrir neðan geirvörtur. Hann starði á mig og ég starði á móti. Ég trúði varla mínum eigin augum! Maður undir rúminu mínu búinn að koma sér vel fyrir á milli einstæðra sokka, sælgætisbréfa og tómra dósa. Það fyrsta sem rann upp fyrir mér var hversu skelfilega langt var liðið síðan ég ryksugaði eða skúraði íbúðina. Ég hafði ekki litið undir rúmið svo mánuðum skipti. En fljótlega fylltist ég skelfingu. Hversu lengi hafði hann verið þarna? Öll kvöldin sem ég lá uppi í rúmi fram á nótt að horfa á einhverja ömurlega þætti? Eða öll skiptin sem ég stundaði sjálfsfróun, hafði hann heyrt í þessu öllu? Vissi hann að ég var búin með allar Vampire Diaries-seríurnar og hafði sofið yfir mig fimm daga í röð? Ég ræskti mig og spurði kurteisislega: „Afsakið, mætti ég spyrja hversu lengi þú hefur verið hérna undir rúminu mínu?“ Maðurinn var skelfingu lostinn og virtist ekki koma upp orði, kannski mállaus? Ætli maður geti talað hafi maður engan líkama? Ég hafði ekki hugmynd. „Ertu búinn að vera hérna lengi?“ sagði ég hægar og skýrar, eins og ég væri að tala við barn. Maðurinn kinkaði kolli. Ég vissi það! Hann vissi þá allt um það hvernig ég eyddi hálfum deginum uppi í rúmi að horfa á þætti og vorkenna sjálfri mér. Og hvað það var langt síðan ég stundaði kynlíf. „Þú afsakar draslið hérna undir rúminu, ég bý ein þannig ég þríf miklu minna en ég ætti að gera, fer alveg vel um þig og allt?“ Maðurinn kinkaði varlega kolli og ég er ekki frá því að hann hafi brosað örlítið. Ég gaf honum thumps up, en fattaði að ég hafði óvart gefið honum thumbs down vegna þess að ég var að tala við hann á hvolfi. Mér fannst þetta svo óþægilegt að ég veifaði honum eins og til að kveðja þó að ég væri auðvitað ekki að fara neitt. Síðan lagðist ég aftur upp í rúm. Ýtti á spacebar. Ég stökk fram í eldhús og byrjaði að tannbursta mig. Passaði mig á að vera létt á fæti til að maðurinn sæi ekki hvað ég get verið trukkaleg í umgangi. Ég er gjörn á að rekast í allt og er svo oft svo þungstíg að það mætti halda að ég væri hundrað kílóum þyngri en ég er. Ég trítlaði þarna um eldhúsið með tannburstann í munninum, valhoppaði yfir í svefnherbergið og leitaði að hreinum náttfötum. Neðst í skúffunni var náttkjóll sem ég hafði ekki farið í síðan ég var tólf ára. Bleikur kjóll úr einhverju gerviefni sem var alveg skelfilegt að sofa í. Ég lét eins og ég hefði aldrei sofið í öðru og smeygði mér í kjólinn með tannburstann í munninum. Dansandi flýtti ég mér síðan inn í eldhús til að spýta, hreinsaði tannburstann og kom mér aftur upp í rúm. „Góða nótt“ sagði ég við manninn sem var ekkert líklegri til að svara núna frekar en fyrr. Ég pírði augun yfir Louis C.K., eiginlega nær svefni en vöku. Mig langaði að lækka svo ég gæti sofnað en var svo hrædd um maðurinn myndi ekki heyra neitt ef ég gerði það. Stundum heyrði ég mannin hlæja undir koddanum og dýnunni þegar Louis sagði eitthvað sérstaklega fyndið. Síðan sofnaði ég.