„Ég fór í messu hjá Hvíta­sunnu­kirkj­unni í Fíla­delfíu, sett­ist þar á kirkju­bekk og drakk allt í mig. Þetta var svo­lítið eins og að fara á rokktón­leika, það var verið að tala beint inn í sál­ina á mér, mér sem var að glíma við svo mikla erf­ið­leika að ég hélt ég myndi brotna. Það kom þarna ein­hver predik­ari sem ávarp­aði söfn­uð­inn og mér fannst hann vera að tala við mig eina. „Ég veit að þér líður ótrú­lega illa, ég veit að lífið er erfitt en við getum hjálpað þér. Það er til lausn. Ef þú kemur til okkar ertu umvafin kær­leik og það er algóður guð sem elskar þig, alveg sama hvað þú hefur gert áður.“ Ég fór að hágráta á fyrstu mín­út­unum. Það tók bara nokkrar vikur þar til ég var komin á kaf inn í Hvíta­sunnu­söfn­uð­inn. Það tók mig hins vegar ára­tug að kom­ast þaðan aftur út.“

Svona …