Þegar hrunið skall á var ég verkefnastjóri hjá Landsbókasafninu og verkefnið mitt var skorið niður um helming. Mér leist ekkert á það að vera áfram við þær kringumstæður, þannig að ég klóraði mér smá í kollinum og hugsaði um mína stöðu. Ég var jú 30 ára, barnlaus og einhleyp, og gat því auðveldlega leigt út íbúðina mína til að fara á vit ævintýranna.

Ég hafði alltaf verið mjög alvarleg, farið að búa ein 16 ára, klárað háskóla- og meistaranám og unnið fullorðinsleg störf, en ég átti engin brennandi áhugamál. Ég furðaði mig alltaf á þessum vinum mínum sem áttu dýr áhugamál sem voru vesen; ég náði ekki hvernig það gat réttlætt að eyða svona miklum tíma og peningum í áhugamál.

Ég fór til Mexíkó í desember 2008 þar sem ég kynntist götulistahópi, og þar atvikaðist það að ég slóst í för með þeim; eftir það var ekkert aftur snúið. Ég flutti aftur heim í ársbyrjun 2012 og er í dag sjálfstætt starfandi sirkuslistakona. Þetta er rosalega mikið hark, en ég hef ofsalega gaman af því að kenna öðrum það sem hefur gert mig svo glaða. Ef ég spái í það, þá er það ekki bara því ég hef gaman af þessu, heldur af því þetta var kannski lífsfyllingin sem mig hafði vantað. Eru ekki allir að leita að svona raison d'être?

Mynd: Heiða Helgadóttir