„Góður vinur minn féll frá fyrir stuttu eftir langa bar­áttu við veik­indi. Hún hafði verið kenn­ari minn í háskól­anum, og verið mik­ill áhrifa­valdur á líf mitt. Það var hún sem kom mér í lær­lings­stöður þegar ég reyndi að hætta í skól­anum. Þegar ég streitt­ist við, fann hún náms­styrki fyrir mig til að halda áfram. Eftir að ég lauk nám­inu réð hún mig sem aðstoð­ar­mann svo ég þyrfti ekki að vinna 20 mis­mun­andi störf til að geta stundað list mína. Enn þann dag í dag skil ég ekki hvaðan þessi óbilandi trú hennar á mér kom.

Hún var mér lærifaðir, vinur, for­eldri, umönn­un­ar­að­ili, og fleira. Þegar hún veikt­ist þurfti ég að berj­ast fyrir því að sjá hana aftur, en þá sá ég hvað hún hafði visnað mikið. Ég hjálp­aði henni að halda áfram vinnu sinni, en starfið fór meira að snú­ast um umönnun, að ná í lyf hennar, viðra hund­inn hennar, og allt það sem hún hafði ekki heilsu í.

Þegar við sáum að það væri ennþá opið fyrir umsóknir í meist­ara­nám Lista­há­skóla Íslands hvatti hún mig til að sækja um. Umsóknin var skrifuð í gamni, en síðan komst ég inn og ákvað að fara.

Hún féll frá stuttu eftir jólin. Vinir og kyn­slóðir af nem­endum hennar mættu í erf­is­drykkj­una til að fagna lífi hennar; það voru haldnar ræður, tón­list flutt, list sýnd, og mikil ham­ingja. En ég fór ekki, því eftir allt saman held ég að hún hefði frekar viljað að ég væri eftir og ein­beitti mér að nám­inu.“