Ég skal við­ur­kenna að ég hef ekki staðið á götu­hornum og spurt Dani hvað þeim finn­ist um þá ákvörðun Hinriks prins að hvíla að end­ingu ekki við hlið Mar­grétar drottn­ingar.

Eftir því sem mér sýn­ist af fjöl­miðlum þeirra hafa þeir öllu meiri áhuga á frá­bæru gengi fót­boltalands­liðs­ins en vend­íngum í kóngs­höll­inni.

Lengi hefur verið á allra vit­orði að Hinrik er sár­gramur því að fá ekki að heita kóngur og hefur óánægja hans vegna þess arna auk­ist mjög eftir því sem árin fær­ast yfir.

Hann hefur haft orð á þessu við ólík­leg­ustu tæki­færi og ekki ofmælt að stundum hafi hann gert sig að hálf­gerðu fífli þar sem hann upp­hefst með bit­ur­leika sinn vegna máls­ins.

Enginn hlust­aði á hann nema Ekstra­blaðið í Danmörku sem ákvað árið 2015 að kalla hann eft­ir­leiðis Hinrik kon­ung, ekki prins.

Blaðið sagði: „Skemmti­leg­asti og hug­rakkasti karakt­er­inn við hirð­ina á skilið að breyt­ast úr örgum prinsi í kátan kóng.“

Margrét hefur stöku sinnum haft ástæðu til að vera gröm prinsi sínum.Myndin er af vef Ekstra­blaðs­ins, en ómerkt.

En fyrir utan Ekstra­blaðið hafa menn aðal­lega hlegið að kon­ungs­brölti Hinriks.

Og þrátt fyrir allt hans erg­elsi reikn­aði samt eng­inn með öðru en hann myndi að end­ingu æja með drottn­ingu sinni - örþreyttur, gam­all, von­svik­inn maður.

Enda var honum þegar búinn hvílu­staður. 

Í mörg ár hefur verið unnið að steinkistu þeirri sem drottn­ingin og prins hennar áttu að hvíla í þegar þau hefðu geispað sínum golu­þyt. Það var árið 2009 sem drottn­ingin sneri sér til rík­is­ins og bað um fjár­veit­ingu fyrir steinkistu sem þau hjón ætl­uðu að hvíla í að lokum.

Mynd­höggv­ar­inn Björn Norgaard var ráð­inn til verks­ins og hefur síðan unnið að því í náinni sam­vinnu við Margréti og Hinrik, að því er talið var.

Steinkistan - eða „sarkó­fagusinn“ - er raunar aðal­lega úr gleri, ekki steini.

Kistan hvílir á þremur stöplum og bergið úr einum þeirra danskt, úr þeim næsta fær­eyskt og græn­lenskt berg er í þeim þriðja.

Fílarnir eru tákn um fíla­orð­una, sem mun vera fín­asta orða Dana, og nær ein­göngu veitt þjóð­höfð­ingjum og allra göf­ug­asta kónga­fólki!

Kapella heil­agrar Birgittuí Hró­arskeldu­dóm­kirkju.

Þessi kista átti að hvíla í dóm­kirkj­unni í Hró­arskeldu, nánar til­tekið í kapellu heil­agrar Birgittu ellegar Bríetar.

Nú þegar hefur steinkistan og stúss í kringum hana kostað 484 millj­ónir og eitt­hvað aðeins rúm­lega það.

En nú mun Margrét sem sagt hvíla þarna ein, en Hinriki verður holað niður ann­ars staðar í Danmörku.

Litið er á þetta sem hefnd hans fyrir að mega ekki heita kóngur.

Á vef­síðu eins af dönsku blöð­unum sá ég net­könnun þar sem les­endur voru spurðir hvort þeir styddu ákvörðun Hinriks.

Tæplega einn þriðji sagði já, honum ætti auð­vitað að leyfast að geyma sín bein þar sem honum sýnd­ist. 

En rúm­lega tveir þriðju sögðu nei, hann væri eig­in­maður drottn­ingar og með henni hefði hann þreyð af árin og bæri skylda til að fylgja henni þar til loks hann svæfi í jörðu.

Hér er lag handa Hinriki kóngi: