Fyrst eftir að ég kom hingað til Kaup­manna­hafnar fyrir mán­uði fannst mér hlægi­legt að heyra að Danir kvört­uðu sáran undan sumr­inu.

Mér skild­ist það væri eitt­hvert versta sumar í manna minnum.

En mér fannst ósköp nota­legt þótt stundum kæmi dropi úr lofti og ég væri alls ekk­ert að hníga niður úr hita.

Haha, þeir hefðu átt að vera í Reykja­vík fyrri part sum­ars, hugs­aði ég.

Nú er ég hins vegar far­inn að taka undir þetta kvart og kvein.

Með heið­ar­legum und­an­tekn­ingum fáeinna þokka­legra sól­ar­daga, þá hefur verið hér ósköp deyfð­ar­legt og dumb­ungs­legt.

Og suma daga satt að segja alveg ömur­legt og jafn­vel kulda­legt veður.

Núna er til dæmis því­líkt steypiregn að ég hef sjaldan upp­lifað annað eins, að minnsta kosti ekki síðan ég hjólaði til Hels­ingja­eyrar um dag­inn.

(Reyndar er rign­ingin núna miklu verri en þá. Ég var bara að koma því að að ég hefði hjólað til Hels­ingja­eyrar um dag­inn.)

Og öskr­andi þrum­urnar eru þétt­ari en ég hef áður heyrt.

Ekkert lágt muldur þar á ferð.

Og þarna kom ein eld­ing enn!

Og að horfa út um glugg­ann er eins og horfa inn í fiska­búr, nema fisk­arnir eru farnir í skjól.

Þið megið sann­ar­lega prísa ykkur sæl yfir góð­viðr­inu sem mér skilst að sé dag eftir dag á Íslandi.