Ekkert nema rústir og ryk.
Pabbi fórn­aði dýri eftir dýri á alt­ar­inu.
Og hvaða gagn gerði það.
Samt hrundu turn­arnir.
Blóðið rann um ræsin. 
Ég öskr­aði svo hátt að allur heim­ur­inn nötr­aði. 

Við erum stödd á strönd. Maður leiðir á eftir sér stúlku. Hún krýpur, hann herðir sig, hún berst á móti, hann sker hana á háls. Faðir fórnar dóttur sinni í þeirri von að vinna stríð. Hann vinnur stríðið en tapar sjálfum sér og að lokum líf­inu. Blóð heimtar meira blóð, ofbeldi getur af sér meira ofbeldi. 

Guðir og menn

Leik­stjór­inn Benedict Andrews snýr aftur í Þjóð­leik­húsið og tekst nú á við eitt mik­il­væg­asta leik­rit vest­rænna leik­hús­bók­mennta, Óresteiu eftir Æskílos. Þrí­leik­ur­inn fjallar um eina fjöl­skyldu en á sama tíma um mann­kynið allt, hefnd, rétt­læti, feðra­veldið, kven­hatur og stríð. Þegar kemur að grískum harm­leikjum eru orð­unum „örlög“ og „guðir“ oft kastað fram en í leik­stjórn Andrews …