Það fyrsta sem sló mig þegar ég tók upp Jöt­un­stein Andra Snæs Magna­sonar var sú hugsun að bókin er lauf­létt. Þetta er ekki steinn, hvað þá jöt­un­steinn. Þetta er stein­vala, hugs­aði ég.

Þannig væri kom­inn áþreif­an­legur vitn­is­burður um að Morg­un­blaðið og spjall­stjór­inn Stefán Einar Stef­áns­son hefðu rétt fyrir sér, þegar blað­síður bóka voru taldar, þeim deilt í úthlutuð lista­manna­laun og nið­ur­staðan birt sem dómur yfir rétt­mæti þeirra og svo rýru sam­fé­lags­legu virði Andra Snæs.

Í þeirri hugsun er eng­inn grein­ar­munur gerður á magni og gæðum. Það er einmitt gagn­rýni bók­ar­innar. Jöt­un­steinn er ekki sex hæða blokk, heldur hag­an­lega smíðað timb­ur­hús í gamla Vest­ur­bænum. Á mann­legum skala, skilj­an­leg, aðgengi­leg og með sögu.

Sagan fjallar um arki­tekt­inn Árna sem fær nefnd eftir sér svokölluð Árnahús, blokkir með hámarks­nýt­ingu lóða og lág­marks­kostn­aði. Innri ramma­sagan ger­ist á sek­úndu­brotum.

Sem hefð­bundin skáld­saga er þetta bæði harm­leikur og lær­dóms­saga. En hún er miklu meira en …