Í Lausa­letri leiðir Þórdís Helga­dóttir les­endur inn á prent­safn í óræðri evr­ópskri borg þar sem kyrrðin er þykk í ákafri bið en undir niðri bær­ast lang­anir og eft­ir­sjá. Þar vinna Björn, hand­lag­inn ungur glaum­gosi, og Írena, smart klædd mið­aldra kona, öllum öðrum starfs­mönnum hefur verið sagt upp vegna heims­far­ald­urs. Þau spjalla eins og sam­starfs­fólk spjallar, drekka óhóf­legt magn af kaffi, dytta að vélum, end­ur­raða í safn­búð­inni og bíða gesta sem koma ekki ef frá er tal­inn kött­ur­inn Sharon sem er dag­legur aufúsu­gestur. Þráin eftir venju og ótt­inn við hið óþekkta byggja upp rólega spennu og hættu sem húkir yfir lygnum vötnum. Svo kemur óvæntur gestur.

Hinn persónulegi heimsendir

Það virð­ist vera heimsenda­þema í jóla­bóka­flóð­inu í ár. Þar má nefna Sólgos eftir Arndísi Þór­ar­ins­dóttur, Eilífð­ar­vetur eftir Emil Hjörvar Petersen, Þú sem ert á jörðu eftir Nínu Ólafs­dóttur og Síðustu dagar skelja­skrímsl­is­ins eftir Stein­unni G. Helga­dóttur. Hér ber við kunn­ug­lega tóna af …