Það má segja að Ólafur Jóhann Ólafsson sé meist­ari íslenska meló­dram­ans. Það skrifa ég í jákvæð­ustu mein­ingu sem mögu­legt er. Þessi und­ir­grein skáld­skap­ar­ins inni­heldur stór­kost­legar bækur, allt frá Hinum mikla Gatsby yfir í til­finn­inga­hlað­inn skáld­skap Emily Brontë, sem er fræg­ust fyrir að skrifa Fýkur yfir hæðir.

Sjálfur hefur Ólafur Jóhann átt ljóm­andi góðar bækur, síð­ast Snert­ingu. Meló­dra­mað er lunkið form sem miðar að því að kalla fram til­finn­ingar les­and­ans frekar en að skoða heim­inn eða mann­eskj­una út frá dramat­ískum for­sendum með öllum þeim blæ­brigðum sem því fylgir. Það er einnig það list­form sem við neytum hvað oft­ast, allt frá lækna­drama ER yfir í sápu­óp­eru­heim Glæstra vona. Og einmitt þar liggur gildran. Ef það tekst ekki vel til, getur sagan vissu­lega verið áheyri­leg, nán­ast ávana­bind­andi, en svo þvæld að maður bíður þreyttur eftir því að ein­hver vakni óvænt upp úr dái og sprengi tilfnn­inga­hlaðna sög­una í loft …