Ég var í París fyrir tæpum fjöru­tíu árum. Og var bara að strolla niður ein­hverja götu þar sem var röð af kaffi­húsum. Þá sá ég svona eldri konu, pels­klædda og mjög fína. Hárið grá­sprengt, stutt og vel til haft. Nagla­lakk og vel til höfð! Bara svona skil­grein­ing á Par­ís­ar­dömu. Sem hefur lík­leg­ast lifað líf­inu lif­andi. Og var með einn kaffi­bolla og sígar­ettu í hend­inni. Og naut svo aug­sýni­lega lífs­ins til hins ýtrasta þar sem hún sat ein.

Nauða­ó­merki­legt atvik.

En! Mér verður oft hugsað til þess. Þegar fólk er að skipu­leggja alls konar ferðir eða við­burði sem kosta mikla pen­inga. Þarna var hún að njóta lífs­ins ein og kost­aði hana eina evru.

Mér finnst fyndið að ég skuli alltaf muna eftir þessu því þetta var svo nauða­ó­merki­legt. En ég hugsa til þess aftur og aftur. Og mér finnst fyndið hvað ég man ofsa­lega vel eftir þessu. Þetta var mjög fín frú á átt­ræð­is­aldri.

Seinna meir held ég að þetta hafi kennt mér núvit­und í sinni skýr­ustu mynd. Þetta kenndi mér að njóta augna­bliks­ins. Ekki hvað ég ætla að gera á morgun eða eftir eitt ár. Ég tók fyrst eftir henni því hún var svo vel til höfð og glæsi­leg til fara. En svo leit hún upp í him­in­inn og lyngdi aftur aug­unum eins og sjálfsör­uggt fólk gerir. Af svo aug­ljósri og áreynslu­lausri vellíðan.