Framtíð íslenskunnar er björt

Rafael talar ekki um að fá sendan link heldur biður kurt­eis­lega um að fá krækj­una senda. Á rit­vell­inum verður honum heldur ekki á einsog sjá má á Laxdælu þeirri sem búið er að snara yfir á spænsku. Og hvað er þá hægt að segja um þýð­ing­una á ljóða­bálknum Blóð­hófnir þar sem Gerður Kristný sökkti öngli í vor­stillt vatn og sólin kveikti glit í gárum? Hvernig fór hann að því að koma þessu sóma­sam­lega upp á spænsk­una?

Ja, kannski eru ein­hver brögð í tafli en tíð­inda­maður komst að því að íslensku­fer­ill Rafaels hófst eimitt hjá Sæmundi í Sorbonne en við slíkar aðstæður geta galdrar gerst eins og við Íslend­ingar þekkjum. En kannski er þessi skarpa inn­sýn hans ávöxtur þess dálætis sem hann hefur á tungu vorri, bók­menntum og þjóð. Svo römm er ást hans á Íslandi að hann dýrkar meira að segja skamm­deg­isnótt­ina.

Í íslenskunámi hjá Sæmundi í Sorbonne