Fallegar minningar og þakklæti

Ólíkir ein­stak­lingar upp­lifa ham­ingj­una með mis­mun­andi hætti.

Elín G. Ragnarsdóttir
útgefandi 

Það má eig­in­lega segja að ég sé alltaf á hött­unum eftir ham­ingj­unni og það er ákveðin ham­ingja fólgin í því. Mögulega er hægt að flokka ham­ingju í tvo hluta; stóra ham­ingjan og litla ham­ingjan. Stóra ham­ingjan er að vera í ást­ríku sam­bandi, vera á góðum stað í vinnu, fá and­legar og lík­am­legar áskor­anir og að eiga heil­brigð og glöð börn og barna­börn. Litla ham­ingjan er þetta dags­dag­lega. Til dæmis að knúsa ömmu­strák­ana mína; það er mín mesta gleði, sama þó það hljómi sem klisja. Það er líka ham­ingja í að rækta sam­bandið við þá sem skipta mann mestu máli. Við gerum það með því að hafa eitt­hvað að hlakka til og skapa góðar minn­ingar, hvort sem það er að fara í ferða­lög, fjall­göngu, veiði eða bara hafa kósí­kvöld eða lesa saman fyrir svefn­inn. Það er svo­lítið skrítið hvað barna­börn eru mik­ill ham­ingju­valdur; það kom mér hálf­part­inn …

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Hamingjan

Fjallgöngur veita hamingju
Hamingjan

Fjall­göngur veita ham­ingju

Jóhanna Fríða Dalkvist segir að sér finn­ist að fólk geti ekki alltaf verið „sky high“; það sé ekki ham­ingjan að vera alltaf ein­hvers staðar á bleiku skýi. Hún segir að fólk þurfi að kunna og ákveða hvernig það ætli að bregð­ast við ef það finnur fyrir óham­ingju. Það þurfi að ákveða að vinna sig út úr því og tala um hlut­ina. Fjall­göngur hjálp­uðu Jóhönnu Fríðu í kjöl­far sam­bands­slita á sínum tíma og síðan hefur hún gengið mikið á fjöll og er meira að segja farin að vinna sem far­ar­stjóri í auka­vinnu.
„Ég þurfti að samþykkja sjálfa mig fyrir það sem ég er“
Hamingjan

„Ég þurfti að sam­þykkja sjálfa mig fyrir það sem ég er“

Ingileif Frið­riks­dóttir var góð í að fela það hvernig henni leið í æsku. Um ára­bil var hún skot­spónn bekkj­ar­fé­laga sinna og upp­lifði sig eina þótt hún ætti vin­konur. Hún þorði ekki að koma út úr skápnum en til að losna við til­finn­inga­doð­ann varð hún að horfa í spegil og finna sjálfa sig. „Það var risa­stórt og ótrú­lega ógn­væn­legt skref,“ segir Ingileif sem er nú ham­ingju­sam­lega gift. Fjöl­skyldan er henni allt.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Mest lesið í mánuðinum

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár