Þegar ég var þrettán ára og nýbyrjuð í Hagaskóla þá ætlaði ég aldeilis að vekja athygli og sýna hver ég væri. Ég var enn þá að finna mig, en á þessu tímabili ákvað ég að vera gothari. Ég var í risastórum svörtum buxum sem fengust í Spúútnik og svörtum bol með svartan „eyeliner“. Ég sat fyrir utan skólastofuna að bíða eftir næsta tíma og gaf frá mér orku sem sagði að ég nennti ekki að vera hérna, að ég væri of töff fyrir það.

Þá virti stelpa, sem ég þekkti ekki, mig fyrir sér og spurði hvort ég fílaði Marilyn Manson. Ég svaraði játandi og þá sagði hún: „Sjáðu þetta“ og benti á Marilyn Manson-lyklakippuna sína. Eftir það urðum við bara perluvinkonur. Það þótti ekki rosalega töff að vera Mansonisti, eins og við vorum kallaðar, á þessum tíma. Við mynduðum síðan hóp í kringum okkur, sem var kallað djúpa liðið, af því að við vorum alltaf að ræða djúpa hluti, en það þótti ekki heldur vera kúl á þessum tíma.

Við erum enn þá bestu vinkonur í dag og erum í vinkvennahópi sem hittist reglulega. Þetta er saga sem við rifjum oft upp og hlæjum að, en það sameinar okkur einmitt að þora að máta mismunandi tjáningu á sjálfsvitund okkar.