Hve mikill auður er nóg? Ekki svo mikill

Tíu millj­ónir banda­ríkja­dala er sú upp­hæð sem flestir telja nóg til þess að þeir geti lifað þægi­legu lífi, að Banda­ríkja­mönnum und­an­skildum.

Þetta eru niðru­stöður nýlegrar rann­sóknar sem fram­kvæmd var af sál­fræð­ingum í tveimur háskólum í Bath í Bret­landi. Rann­sóknin náði til 8 þús­und þátt­tak­enda í 33 löndum í sex heims­álfum. Í 86% þeirra landa sem rann­sóknin náði til voru millj­ón­irnar 10, taldar í banda­ríkja­dölum, sú upp­hæð sem fólk yrði sátt með, en spurn­ingar rann­sókn­ar­innar sneru raunar sér­stak­lega að þeirri upp­hæð sem fólk teldi nógu háa fyrir lottó­vinn­ing.

Samkvæmt umfjöllun Forbes um málið gætu nið­ur­stöð­urnar bent til þess að fólk sé í raun almennt ekki jafn gráð­ugt og áður hefur verið talið. Nið­ur­stöður frá banda­rískum þátt­tak­endum rann­sókn­ar­innar voru þó aðrar, þar sem meiri­hluti taldi að tíu sinnum hærri upp­hæð, eða 100 millj­ónir banda­ríkja­dala, væri ásætt­an­leg.

Meiri­hluti fólks frá Argent­ínu, Indlandi og Rúss­landi sagð­ist hins vegar myndu vel geta sætt sig við eina milljón banda­ríkja­dala, eða minna, til þess að lifa þægi­legu lífi.

Samkvæmt nið­ur­stöðum rann­sókn­ar­innar verður munur á þeirri upp­hæð sem fólk telur ásætt­an­lega ekki rak­inn til mis­mun­andi efna­hags­legrar þró­unar á milli þeirra landa sem rann­sóknin náði til, heldur voru þátt­tak­endur sem voru yngri, búsettir í borgum og kunna að meta völd, frama og sjálf­stæði lík­legri til að telja mun hærri eða ótak­mark­aðar upp­hæðir ásætt­an­legar. Þeir voru einnig lík­legri til að búa í löndum þar sem meiri áhersla er lögð á sam­fé­lags­vit­und og þar sem valda­ó­jafn­vægi er við­tekn­ara.

Gefi vonir um sjálfbærari framfarir í efnahagsmálum

Nið­ur­stöð­urnar gætu þó gefið vonir um sjálf­bær­ari efna­hags­legar fram­farir, en sam­kvæmt höf­undum rann­sókn­ar­innar hafa hug­myndir um að fólk hafi ótak­mark­aðar lang­anir verið við­teknar síðan á tímum forn­grikkja og að í þær sé enn haldið fast í kennslu­bókum hag­fræð­innar.

Rann­sóknin kunni að hafa sýnt fram á að þessi kenn­ing sé röng, í hið minnsta í flestum löndum heims­ins, og að sjálf­bær mark­mið um tak­mörkun auðs og vaxtar gætu verið í meira sam­ræmi við per­sónu­legar hug­sjónir fólks en hingað til hefur verið talið.