Gísli Freyr krefst frávísunar og gagnrýnir ákæru harðlega

„Það er greini­legt að ákæru­valdið hefur ekki hug­mynd um það hvernig upp­lýs­ing­arnar sem fram komu í sam­an­tekt­inni röt­uðu í hendur fjöl­miðla þrátt fyrir margra mán­aða ítar­lega rann­sókn. Ákærði getur af þessum sökum með engu móti áttað sig á því hver sú hátt­semi er sem honum er gefin að sök.“ Þetta kemur fram í grein­ar­gerð Gísla Freys Val­dórs­son, sem ákærður er í leka­mál­inu svo­kall­aða. Gísli Freyr, sem er í tíma­bundnu leyfi frá störfum sem aðstoð­ar­maður inn­an­rík­is­ráð­herra, lýsti yfir sak­leysi sínu við þing­fest­ingu máls­ins í Hér­aðs­dómi Reykja­víkur í gær. Hann krafð­ist frá­vís­unar máls­ins, og til vara að hann yrði sýkn­aður af öllum sak­ar­giftum.

Gísli Freyr er ákærður fyrir að brjóta gegn þagn­ar­skyldu í starfi með því að láta óvið­kom­andi í té upp­lýs­ingar sem koma fram í minn­is­blaði um Tony Omos.

Í grein­ar­gerð sinni gagn­rýnir Gísli Freyr alla máls­með­ferð­ina harð­lega.

„Í ákæru er ekki til­greint hverjum, einum eða fleiri, ákærði á að hafa veitt upp­lýs­ingar úr sam­an­tekt­inni enda ósannað að svo hafi hann gert, sbr. rök­stuðn­ing fyrir sýknu­kröfu. Er látið nægja að lýsa því að upp­lýs­ing­arnar hafi verið látnar „óvið­kom­andi“ í té. Það koma því sam­kvæmt ákæru allir til greina sem við­tak­endur svo fremi sem þeir telj­ast mál­inu „óvið­kom­andi“. Ákærði getur því ekki not­ast við hefð­bundin úrræði til þess að verja sig eins og fyrr er nefnt. Að því er varðar frá­vís­un­ar­þátt máls­ins byggir ákærði á því að til þess að nokkur geti talist vera „óvið­kom­andi“ verði að liggja fyrir um hvern ræðir. Með öðrum orðum verður að liggja fyrir hver eða hverjir voru ætl­aðir við­tak­endur upp­lýs­ing­anna.

Til að bíta höf­uðið af skömminni hefur ákæran heldur ekki að geyma lýs­ingu á ætl­aðri verkn­að­ar­að­ferð. Í stað þess að útlista hvernig ákærði á að hafa veitt upp­lýs­ingar úr sam­an­tekt­inni, t.d. með afhend­ingu útprent­aðs eða hand­rit­aðs ein­taks, upp­lestri, fjar­skiptum, mors-send­ingum eða reyk­merkjum er í ákæru not­ast við hina mjög svo almennu athöfn „að láta e-m e-ð í té“,“ segir í grein­ar­gerð Gísla Freys.

Lesa má grein­ar­gerð Gísla Freys í heild sinni á með­fylgj­andi tengli. Grein­ar­gerd - Gisli Freyr